Hamont

De Garmin van Kees doet wonder boven wonder zijn werk en houdt ons keurig op de route. We fietsen via het Bassin (mijn oude studentenflat) de stad uit. Daarna fietsen we een klein stukje langs de Grensmaas, dat is een heel stuk Maas waarbij de Maas fiks verbreed is en de oevers verlaagd zijn waardoor de Maas er veel natuurlijker oogt en ook veel meer de ruimte heeft. Ik heb er in een ver en grijs verleden nog gekanoed toen ik nog in Maastricht woonde en werkte. Weet je nog Manon 😉.  Op sommige plekken zijn de dijken versterkt en verhoogd. Dit allemaal naar aanleiding van de overstromingen in Zuid-Limburg in 1993 en 1995. 

Zodra we bij de Grensmaas fietsen, zijn we weer terug in België. We buigen al snel af van de Grensmaas en komen langs de Zuid-Willemsvaart uit. Als we die blijven volgen, fietsen we zo Berlicum in. Heel vroeger heb ik dat eens op 1 dag gedaan en dat op een oude omafiets. Ik studeerde in Maastricht, ging terug naar het ouderlijk huis om vakantiewerk te doen en had daarvoor mijn fiets nodig. Dat was allemaal nog in de tijd dat de OV-studentenkaart niet bestond en je dus gewoon voor je treinkaartje moest betalen en voor je fiets ook nog extra moest betalen. Daar had ik geen geld voor (over), dus huppatee, met de fiets naar huis. Ik kan jullie wel vertellen dat zo’n oude omafiets een stuk minder comfortabel fietst dan mijn huidige Koga reisfiets. Destijds brak ik zo’n beetje bij mijn kruis in tweeën toen ik thuis aankwam. Dat is gelukkig allemaal niet meer het geval. 

We zijn sinds we Duitsland en België uit gefietst zijn, de Wouwen kwijt. We zien wel Valkjes en Buizerds maar geen Wouwen meer. Alsof ze geen toegang hebben tot Nederland. Hetzelfde geldt trouwens voor de Veldleeuwerik. Die horen we al niet meer sinds we Duitsland weer uit zijn. Dat is verklaarbaar want die prachtige fluitist staat in Nederland en België op de rode lijst. Het was vroeger een heel veel voorkomend vogeltje ook in Nederland maar de Nederlandse manier van boeren heeft hem bij ons de das omgedaan. Veel mais en weinig tarwe en gerstvelden en extensief maaien zijn hem teveel geworden. Ergens bij een tarweveldje in Limburg hoorden we er nog één maar daarna werd het oorverdovend stil. En dat is echt doodzonde want zoals ik al zei, het is een prachtige fluitist. Hij fluit en fluit en fluit en onderwijl zie je hem boven het veld tot hoogte opstijgen. Dan laat hij zich als een baksteen naar beneden vallen en is het stil. Dat is de manier waarop de Veldlleeuwerik zijn territorium afbakent. Dus als je hem hoort fluiten, moet je hem ook kunnen zien. 

Ik zie vanochtend ook tegen Kees dat ik het opvallend vond dat naarmate de boerenpercelen kleiner worden, de tractoren groter worden. En het stinkt weer sinds we in Belgie en Nederland zijn. Naar stront en kuilvoer of course. Je ziet ook veel veevoer op het land staan. Mais en gras. Veel meer veevoer dan gewassen zoals tarwe, kolen en aardappels. Misschien komt het door de hoek van Belgie en Nederland waardoor we fietsen (Belgisch) Limburg en Brabant maar feit is dat er veel grond gebruikt wordt voor (het voeden van) onze extensieve veeteelt. Dat zal met de BBB mede aan het bewind niet minder worden. Ik vrees voor onze Veldleeuwerik. 

Overigens was de route naar ons adres in Hamont een hele mooie ondanks dat die vrijwel helemaal langs de Zuid-Willemsvaart liep. Aan weerszijden van het kanaal staan grote dikke groene en rode beukenbomen. Ik kan me die helemaal niet herinneren van 35 jaar geleden. Maar ik zal toen vast andere interesses hebben gehad. En het kan natuurlijk ook zijn dat ze toen bij lange na niet zo imposant waren als dat ze nu zijn. We zitten in een prachtige b&b in Hamont met een heerlijke tuin waarin allemaal verschillende zitjes zijn gemaakt. Daar zit ik nu al de hele middag te genieten van de rust, mijn boek, de vogeltjes en het zonnetje. Voor vanavond is er code Oranje voorspeld in Nederland, hopelijk slaat het noodweer de grensregio met Belgie over 😘