Thuis

Mijn vermoeden en angst dat de voorlaatste, de busetappe, de zwaarste zou worden, werd helaas bewaarheid. En het klopt inderdaad dat we liever 16 uur op de fiets zitten dan 16 uur in de bus. We vertrokken vanuit een buitenwijk in Pamplona om 8 uur ‘‘s avonds. Daarvoor moesten we een deel van de fiets ontmantelen. Niet het eenvoudigste karweitje in de blakende zon. Vervolgens vonden de chauffeurs dat mijn trappers eraf moesten terwijl dat bij anderen niet hoefde en ons van te voren was verteld dat er geen trappers af hoefden. Eén van de chauffeurs vist mijn fiets uit de aanhangwagen en denkt met een grote inbussleutel de trapper los te krijgen. Ik sta er bovenop en zeg tegen hem dat dat niet gaat lukken met een inbussleutel. We hadden er een grote steeksleutel voor bij ons op de heenweg en dat vertel ik hem ook. Hij lekker eigenwijs toch door met die inbussleutel. Ik zeg: “dat gaat niet lukken, je hebt er echt een grote sleutel voor nodig en die hebben wij niet meer want die hebben we al naar huis gestuurd (nodeloos gewicht want die trapper hoefde er immers voor de bus niet af). Uiteindelijk geeft hij de moed op en gaat de fiets terug met beide trappers er nog aan. Er waren twee mensen die wel op de lijst stonden, die niet op kwamen dagen. Toch vertrokken we klokslag 8u. Je moet er toch niet aan denken dat je een busreis met fiets hebt geboekt en dat je gewoon te laat bent en de bus al weg is 😣.

Er werd ons verteld dat we om 12u ‘s nachts nog mensen op moesten pikken bij een camping in Frankrijk. Niet echt top, zo’n gebroken nacht. In Frankrijk de snelweg af, toen nog drie kwartier zig zaggend over allerlei binnenwegen om uiteindelijk bij de camping aan te komen waar dan ook echt mensen midden in de nacht met een gedemonteerde fiets staan te wachten op een bus. Ondanks dat er in Pamplona twee mensen niet op waren komen dagen, was er niet genoeg plek voor alle fietsen in de aanhanger…. Eén van de fietsen wordt in het bagageruim op de bagage gelegd. Een medereiziger (een Vlaming) verzucht tegen mij: “en nu maar hopen dat die Rohloffnaaf geen olie gaat liggen lekken, maar we zeggen niks want anders zijn we nog later weg…”. Ik zeg ietwat egoïstisch: “ gelukkig ligt de fiets niet op onze tassen…”.  Het oogt allemaal erg amateuristisch.

Een half uur na aankomst kunnen we weer terug de bus in om terug te kringelen naar de snelweg. Dat geintje heeft al met al dik anderhalf uur gekost. Vreemde keuze om een opstapplaats aan te wijzen zo ver van de snelweg vandaan. Dankzij het slaappilletje van Esther slaap ik al snel in. Tot 4u, dan volgt de eerste snelwegstop bij een wegrestaurant waarvan het horecadeel gesloten was en alleen een stel vieze wc’s open waren. Daarna wordt er nog een aantal keer gestopt. De laatste keer net voor Antwerpen, op een steenworp afstand van Breda. Je zou bijna willen vragen om de fietsen maar uit de aanhangwagen te halen, dan fietsen we het laatste stuk wel. Na 3 uur ‘s middags waren we pas in Breda. 

Toen moesten de fietsen weer in elkaar gesleuteld worden. We kregen gelukkig weer wat hulp van de vriendelijke Vlaming. Hij vertelde dat hij in Spanje woont en een paar maanden per jaar naar België gaat om te werken. Hij had eigenlijk voor de terugweg ook de fietsbus geboekt maar vond het net zo’n vervelende busreis als wij en overweegt nu om gewoon terug naar huis (naar Spanje) te fietsen. Daar heeft hij stukken meer trek in dan nog een keer in deze bus te stappen. Wij begrijpen het. Dit doen we niet nog een keer. Een paar jaar geleden naar Bregenz was een uurtje of 8, dan is zo’n bus best te hebben. Maar 16 uur in zo’n bus, daar word je niet blij van.

We fietsen naar het gereserveerde hotel, een hotel van Middelbare hotelschool De Rooi Pannen. Van alle kanten schieten jonge mensen toe om ons te helpen met de tassen. We hebben een mooie kamer. Helaas zonder airco. Daar zijn we over het algemeen niet zo’n fan van, maar de kamer was erg warm. We springen onder de douche, ik tut me wat op, we trekken een zomers tenue de ville aan en lopen de stad in. Op naar onze afspraak met Mart en Marjon. Leuk om met hun te gaan borrelen en eten de laatste dag van onze vakantie. Fijn ook, na zo’n busrit die toch echt wel even een smetje wierp op onze heerlijke en prachtige fietsreis. We borrelen en eten gezellig bij de Italiaan. Fijn om op deze manier soort van onze vakantie af te sluiten.

Ondanks de warme kamer, slapen we goed. Logisch, Kees moest zo’n beetje een hele nacht inhalen en ik toch wel een groot deel. Na het ontbijt fietsen we door Breda, via Dongen, Kaatsheuvel. In Kaatsheuvel raken we nog aan de praat met een wat oudere hardloper die komt vragen waar we naartoe onderweg zijn. We vertellen waar we gefietst hebben en dat we nu onderweg naar huis zijn. Hij heeft zelf ook een aantal jaar geleden de Camino Francés gefietst en weet dus wat het is. Vervolgens fietsen naar het Drongelens kanaal. Daar is Fugro bezig met de wegkanten. Eén van die mannen komt op ons afgelopen. Vraagt waar we vandaan komen. We vertellen wederom ons verhaal en vervolgens steekt hij zelf van wal. Halverwege zijn verhaal zegt hij: “ik vraag jullie waar jullie vandaan komen en begin vervolgens zelf met mijn verhaal.”, om vervolgens nog een half uur door te vertellen over zijn eigen leven als fietser. Je zou het hem niet gegeven hebben. Handen als kolenschoppen en een kilootje of 20 overgewicht. Maar als bewijs heeft hij een paar foto’s van zichzelf laten zien op de Galibier. Een stuk afgetrainder dan nu 😜. In Drunen doen we bij bakker Bart een broodje en koffie (eindelijk weer een keer vers brood, dat schoot er op de fiets de laatste tijd te veel bij in)

Daarna gaat de vaart er nog wat extra in. We willen op tijd thuis zijn zodat Conny en Marjan, onze lieftallige oppassers ook op tijd en ruim voor de file weer naar huis kunnen. We fietsen de oprit op, staan wat te rommelen met de tassen en de schuurdeur wordt al voor ons opengemaakt. Er volgt een bijzonder warm welkom van de beide dames. Fijn om zo thuis te komen. Er wordt koffie voor ons gezet, er is appeltaart gehaald en de poesjes liggen innig tevreden in de tuin. Wat wil een mens nog meer bij thuiskomst van vakantie? We lopen met Conny en Marjan mee naar de buufies waar ze nog even gedag gaan zeggen en ook daar volgt een bijzonder warm welkom. 

We hadden een prachtige en heerlijke reis. We hebben ontzettend veel mooie dingen gezien en heel veel leuke en warme mensen ontmoet. Het is heel warm geweest, koud geweest, het heeft af en toe flink geregend en uiteindelijke werd het weer erg warm. Het is heel fijn fietsen in Spanje. Iedereen in de auto of de vrachtauto houdt rekening met je en houdt veel en ruim afstand. Je wordt hier niet afgesneden omdat je nog even snel ingehaald moet worden, mensen nemen de tijd als het even niet lukt om je in te halen en blijven rustig achter je rijden. We hebben heel veel behulpzame en vriendelijke Spanjaarden ontmoet en zijn toch echt wel dol op de relaxte levensstijl. Het maakt ze niet uit als je je fiets in de woonkamer zet in hun prachtige appartement. Het is fijn reizen in Spanje. Echt fijn. We hebben in totaal 2001km gefietst en meer dan 24.000 hoogtemeters gemaakt.

Verder wil ik nog even kwijt dat we genoten hebben van al jullie reacties. Fijn dat er door jullie zoveel gelezen en gereageerd werd. Toen we gisterenmiddag even ons vakantiegevoel kwijt waren door de busreis, hebben we snel nog even gekeken naar jullie reacties en daarmee kwam gelukkig ook meteen ons vakantiegevoel weer terug. Dankjewel daarvoor! 🙏