Op naar Salamanca

We zijn er weer op tijd bij vanochtend maar helaas, in dit dorp van de thermale baden, geen koffie voor dag en dauw. En nu weten we dat de kans groot is dat we eerst 16 kilometer moeten klimmen voordat we aan de koffie kunnen. We nemen al vroeg op de dag onze eerste echte haarspeldbocht deze vakantie. Als die erin zittten weet je dat het serieus klimwerk is. We trappen en klimmen rustig door de Sierra de Bejar tot in Bejar. Gelukkig wordt het nergens zo steil dat we van de fiets af moeten. Daar gaan we naar binnen voor ons eerste kopje koffie. Als we daarna Bejar doorfietsen en aan de andere kant van de berg terugkijken naar waar we vandaan komen, zien we dat Bejar mooi op een klif ligt en zien we in de verte weer de sneeuw liggen.

Na Bejar klimt de etappe rustig verder. Dat hadden we allemaal al van te voren gezien dat we zeker de eerste 60km flink aan het klimmen zouden komen. Ik vind het prettiger zo, beginnen met klimmen in plaats van eindigen met klimmen als de benen al helemaal volgelopen zijn. 

We hebben een hoop bekijks vandaag. Langs de route staan veel koeien te grazen. In alle kleuren, rood, wit, grijs en zwart. Veel met kalfjes en allemaal met hoorns. Dat zou de normaalste zaak van de wereld moeten zijn, maar dat is het niet, zeker in Nederland niet. Daar worden kalfjes meestal vlak na de geboorte van de moeder gescheiden om de melkproductie op gang te houden. En met al die koeien op stal, zouden ze mekaar maar bezeren als ze die hoorns zouden hebben gehouden. Hier niets van dat al. Hier wordt gewoon door prachtige weides gestruind. Deze koeien hebben vergeleken met die in Nederland echt een leven als een luis op een zeer hoofd. 

We spreken onderweg een Nederlandse Camino wandelaarster die alleen op pad is. Dat bevalt haar prima zei ze, niemand om rekening mee te moeten houden en lekker haar eigen plan trekken. Ze is van plan om met de bus van Salamanca naar Porto te gaan om vanuit Porto de Camino Portugués te gaan lopen. Ze heeft door de rugzak veel last van haar nek en in Portugal is er een service die je bagagevervoer voor je verzorgt. Dan hoef je niet met die rugzak op te lopen. Zou best lekker zijn als die service er ook zou zijn voor fietsers in Spanje 😁. Dan heb je vast geen centje pijn van die etappe van 93km die we vandaag fietsen en dus ook voor een groot deel klimmen.

In weer een ander dorpje worden we in het Frans aangesproken door een oude man. We raken aan de praat. Hij vertelt dat hij 60 jaar in Parijs heeft gewoond. Gevlucht voor de Spaanse burgeroorlog. Zijn zonen zijn alle 3 in Frankrijk geboren en zijn dus ook echt Frans. Hij is zelf na 60 jaar weer geremigreerd naar Spanje. Dat lijkt me ook best ingewikkeld. Je hele volwassen leven, leven in een ander land en als je ouder wordt terug naar je geboortegrond met achterlating van je kinderen. Verdrietige consequenties van zo’n akelige burgeroorlog. 

We trappen verder en eindelijk, 30km voor Salamanca zit het echte klimwerk erop. Natuurlijk is het niet meer alleen maar dalen naar Salamanca en is, dat wat vlak lijkt, Spaans vlak, waardoor je toch nog mag klimmen maar het echte klimwerk is voor vandaag gedaan. We zien Salamanca al van heinde en verre liggen. Ook de imposante Kathedraal zie je al van ver. We weten dat we echt om de hoek bij de Kathedraal logeren dus dat is een mooi ijkpunt. 

Als we Salamanca binnen fietsen, laten we onze gastheer weten dat we er over ongeveer een uur zullen zijn. Daarna vallen we eerst bij een grote supermarkt binnen (nadat we heel verstandig eerst nog even een boterham hebben gegeten) en doen daar de boodschappen voor de komende dagen. Als we ons straatje infietsen staat Pablo ons al met een grote glimlach op te wachten. Hij legt ons alles uit van het appartement en geeft ons ook wat toeristische tips. 

We zitten echt op de drempel van de Kathedraal. Het is een imposant gezicht als we de voordeur opentrekken. Een stiller plekje als dit vinden we waarschijnlijk niet. Geen auto’s, alleen het geklepper van 2 ooievaars die hier in de buurt aan het nestelen zijn en de klokken van de Kathedraal. Onze slaapkamer grenst aan onze eigen volledig ommuurde patio waar inmiddels ook onze fietsen staan. Na de douche lopen we de prachtige stad in. We waren er al eens eerder maar waren behalve de grootse en grote Plaza Mayor toch wel veel van de grandeur van de stad vergeten.

Vanochtend heb ik een stempel voor onze Pelgrimspaspoorten gehaald in de Kathedraal van Salamanca, dat was natuurlijk een must om die daar te gaan halen. We hebben vanochtend ook deels zoekgebracht met het zoeken van accomodatie voor de komende dagen. We fietsen het schaars bevolkte noordwesten van Spanje in en dat maakt het allemaal wat ingewikkelder. Voor de eerste 2 dagen na Salamanca is het inmiddels geregeld. Misschien straks nog wat meer zoekwerk.