Wolf

We zijn er weer vroeg bij vanochtend, we vertrekken al om half 8. Ze voorspellen voor vandaag zo’n slecht weer dat we willen proberen om het een beetje voor te blijven. Zo lekker als dat het gisteren was, zo grijs ziet het vandaag. We fietsen via Rodeiro de route op en komen gelijk weer aan het klimmen. In eerste instantie fietsen we langs een drukke weg. Hoewel vrijwel iedereen goed afstand van ons houdt, is het toch niet prettig om op een weg te fietsen waar automobilisten en vrachtwagenchauffeurs minimaal 90 km/u rijden. Gelukkig mogen we na het dorpje Agolada wegsturen van die grote weg en naar een rustiger weggetje toe.

In Agolada regelen we een stempel voor ons Pelgrimspaspoort. Dat was er gisteren in Rodeiro niet meer van gekomen. Nu doen we het in het gemeentehuis. Een beetje onder protest van de dames omdat Agolada niet op de officiële route ligt, maar dat zal ons niet bommen. Het gaat ons om de herinneringen bij de verschillende etappes. En daar hoor Agolada ook bij. We doen een koffietje en trekken daarna ons regenpak aan. Helaas, het voorzichtige druppelen is inmiddels overgegaan in gestaag regenen.

We sturen net buiten Agolada van de grote weg weg en het is meteen weer mooi. Heel veel groen (wat wil je anders met die regen 🫢) en de mist die optrekt in de dalen. Plots zien we een dier wat erg veel weg heeft van een hond. We fietsen in the middle of nowhere. En de hond is alleen. Heeft geen halsband om en niemand die bij of met hem loopt en hij heeft een veel te dikke staart voor een hond. Is het wel een hond? Nee, het is helemaal geen hond, het is een wolf!!!! Hij komt aanlopen vanuit bos en velden en wil de weg oversteken op het moment dat wij daar aangefietst komen, hij maakt pas op de plaats, kijkt ons aan en draait om en loopt terug het bos in. Prachtig gezicht. We zijn zo perplex dat we in eerste instantie niet kunnen geloven een wolf gezien te hebben. 

Even later passeren we een kudde koeien in het veld. Die staan wel heel apart opgesteld. Allemaal in een kringetje met de kalfjes in het midden. Ruiken of voelen die onraad en zou er ook hier een wolf in de buurt zijn?

Inmiddels is het gelukkig gestopt met regenen. We trekken regenjas en broek uit en fietsen weer in de gewone jassen. Het blijft grijs en dreigend. Als we even later langs de kant van de weg een boterham staan te eten, komt er een boer voorbij op een mini tractor. Die gebaard dat het vast niet droog gaat blijven. Deze boer had blijkbaar verstand van het weer wat nog geen 10 minuten later begint het weer gestaag te regenen. Dus weer de regenjas aan en door naar Santiago. We zijn er vlakbij maar de kilometers beginnen aan te tikken en nadat we even daarvoor een heel eind hadden mogen dalen, zijn we nu alweer even aan het klimmen. De kelk moet wel leeg voordat we in Santiago zijn.

Als we Santiago in fietsen, is er een brug afgesloten waar we overheen hadden gemoeten. Er is een omleidingsroute die weer met een hellingspercentage van meer dan 10% naar boven loopt. De moed zakt me in de schoenen. We draaien om, vragen een stel die net uit de richting van de afgesloten brug gewandeld komen of die ook voor voetgangers en fietsers gesloten is. Nee hoor, er ligt een tijdelijk bruggetje, wordt ons aangegeven. We fietsen over het tijdelijke bruggetje langzaam maar zeker verder richting Kathedraal. We fietsen langs een kroeg waar op het terras een stel mannen zitten die ons luidkeels aanmoedigen: “animo”, “exito”, “venga”, en meer van dit soort kreten. Dat was leuk.

We waren vast voornemens om een selfie te maken bij het bord Santiago de Compostela maar dat bordje hebben we nooit gezien. In de stad zelf is het een drukte van jewelste. Gewone toeristen en heel veel wandelpelgrims. Maar nauwelijks borden of aanwijzingen hoe we naar de Kathedraal moesten komen. Nog maar eens gevraagd. Dat steile weggetje op en dan naar links. Nog maar weer eens omhoog getrapt en uiteindelijk na nog wat verder zoeken, de Kathedraal gevonden. 

En daar op het plein voor de Kathedraal is het een drukte van jewelste. Allemaal wandelpelgrims die met Kathedraal en sommigen ook met afgestempeld Pelgrimspaspoort op de foto willen. We vroegen een man om een foto van ons te maken maar die moest er zijn vriend bij roepen omdat hij blind was. Dat zou niet heel bevorderlijk zijn voor de kwaliteit van de foto, gaf hij lachend aan. Daarna moet je weer naar een andere locatie om je laatste stempel te halen. Daar was de kermis nog groter. Als je je niet van te voren al geregistreerd had, kon dat in een aparte ruimte. Registreren?? Waarvoor?? We willen alleen een stempel. Dat registreren is blijkbaar voor een certificaat.

Nou, dat certificaat kan ons gestolen worden. We weten zelf heel goed wat we gedaan hebben en daarvoor volstaat voor ons een stempel. Dat kon gelukkig ook en ook vrij vlot en soepel. Alleen een tikkie chagrijnig. Het lijkt alsof ze daar beledigd zijn dat je geen certificaat wilt. Eigenlijk hebben we aan alle voorgaande stempels die we links en rechts hebben opgehaald, een leuker gevoel over gehouden dan aan deze. Het wordt ook niet de laatste. We fietsen immers nog steeds over de route van Santiago, weliswaar in de omgekeerde volgorde, maar toch. Ik ben vast voornemens om tot Pamplona gewoon nog stempels te gaan verzamelen. Het is immers een leuke herinnering aan wat we onderweg allemaal zien en de ontmoetingen die we overal hebben. We zijn immers van de reis en niet van de bestemming! 💋