De Camino andersom

We zijn vanochtend uit Santiago vertrokken onder een grijs wolkendek maar gelukkig zonder regen. Wel een nat weg dek dus uitkijken onderweg. We fietsen over dezelfde weg de stad uit als hoe we erin zijn gefietst. Een stukje dezelfde route. Het is de Camino Francés, de Camino dus die uit Frankrijk komt. We zijn nog geen 5km de stad uit of we zien een ree op haar dooie gemak de straat oversteken. Ze twijfelt even of ze het steile talud aan de overkant zal opspringen en besluit het uiteindelijk toch maar te doen. Kees ziet haar als we er voorbij fietsen nog staan in het bos, ons bekijkend vanuit het bos. Dat heb ik gemist.

We fietsen over kleine wegen vandaag dus weinig ander verkeer onderweg. Bovendien is het zondag, dan is het sowieso altijd heerlijk rustig op de weg. Wat we wel volop tegenkomen vandaag is fietsende Caminogangers op weg naar Santiago. We zien vandaag op 1 dag meer fietsers als dat we op de hele Via de Plata hebben gezien. Duidelijk voor fietsers een populairdere route dan de Via de Plata. We zwaaien volop over en weer en we wensen hen een ‘buen Camino’. Eén van de grapjassen wijst ons erop dat we de andere kant uit moeten voor Santiago.

Behalve een enkele regendruppel hebben we vandaag geen hinder gehad van de regen. We zien wel de hele tijd dreigende luchten onderweg maar gelukkig lijken we er langsaf te fietsen vandaag. Het is weer een intensieve etappe vandaag. Veel steil klimwerk. Ook wel flinke afdalingen maar die lijken vandaag niet in verhouding te staan tot het klimwerk. Als we dalen rijdt Kees eigenlijk altijd voorop. Hij is de daredevil van ons twee. Ik volg in zijn kielzog. Het mooie aan onze fietsen is dat het achterlicht (als het licht van de fiets aan is) oplicht als een remlicht als je met de fiets remt. Dat maakt voor mij het dalen een stuk makkelijker. Als Kees remt, weet ik zeker dat ik in de remmen moet (en wil 😉) knijpen omdat het anders toch echt gevaarlijk gaat worden.

Als we het plaatsje Arzua waar we een koffietje hebben gedronken en een bui weg hebben zitten kijken, uit fietsen, fietsen we langs een hoogwerker af waarop een mevrouw staat die met een enorme muurschildering bezig is. Dat zie je hier in Spanje heel veel. Veel grote panden die op de kopse kant helemaal van boven tot onder bezet worden met een mooie muurschildering. Nu zien we live hoe dat in zijn werk gaat. De schilderes bedient zelf de hoogwerker waarmee ze vervolgens weer een stukje verder gaat om daar weer door te schilderen. En deze schildering was dan ook nog van een fietster, hoe toepasselijk wil je het hebben.

Wat vlak voor Santiago begonnen is en nu ook weer doorgaat is dat we nu pas in Spanje intensieve veeteelt zien. Varkens en koeien in de stal in plaats van scharrelend door de modder of in een lekker grazig weitje rondgrazend. Dat is jammer want dat brengt meteen ook al die lelijke andere zaken met zich mee. Gras in die lelijk plastic rollen, grasfalt in plaats van mooie kruidige weilanden en hele percelen vol gepoot met nieuwe mais. Voordat de buurtbewoners 3 maanden verder zijn kunnen ze geen horizon meer zien. Het zou me niets verbazen als het naar het buitenland uitgeweken Nederlandse boeren zijn. Als dit zich zo voortzet, fluit er ook in Spanje over een paar jaar geen Leeuwerik meer.

Ondanks het vele klimwerk, trappen we flink door. We zijn al om 1u in Melide, de bestemming van vandaag. We hebben even buiten Melide een Casa Rural. Normaal gesproken kun je in een Casa Rural eten maar deze heeft helaas geen dinnerservice op zondag. Voorstel van de gastheer is dat hij een restaurant voor ons reserveert en een taxi voor ons regelt. Maar ja, dat diner is dan weer pas op Spaanse etenstijd, 8u. En dat vinden we eigenlijk niks. Te laat voor mensen die op tijd naar bed gaan om morgen weer fris en fruitig op de fiets te stappen. 

Omdat we toch zo vroeg in Melide zijn, besluiten we dat we het centrum in lopen en daar vanmiddag gaan eten in plaats van pas vanavond om 8u. We bellen onze gastheer om dat door te geven met het verzoek om de reservering bij het restaurant af te zeggen. Geen probleem. We lopen de stad en het is er een drukte van jewelste. Er blijken feesten in de stad te zijn, gisteren en vandaag, fiesta de Melindre. Gevolg is wel dat er in de meeste restaurantjes niets te eten is. We lopen even rond en vinden gelukkig uiteindelijk een restaurant dat nog wel een keuken heeft vanmiddag. We eten er lekker onder het genot van wat glaasjes wijn. Eindelijk weer een keer substantieel vlees. Dat was even geleden. 

Daarna fietsen we door naar onze Casa Rural. Ligt dan weer net 4km buiten de stad. Het is een mooi ding. Het is er lekker rustig en we hebben al geregeld dat we onze broodjes die we nu vanavond eten in plaats van vanmiddag, in de comedor (eetzaal) op mogen eten.