Van Najera naar Los Arcos

We hebben heel veel mooie steden, stadjes, dorpen en gehuchten gezien maar Najera hoort daar niet bij. We hadden er een lekker appartement en hebben even lekker op het terras gezeten aan de rivier maar verder is er weinig bijzonders over te melden. Niks voor een stedentrip dus. We hebben wel lekker en goed gegeten thuis in het appartement. Dat is de laatste keer voorlopig. Even alleen hotels en dus uit eten. Het is even niet anders. 

We werden allebei om half 5 wakker. Ik omdat ik dacht dat de helft van mijn lijf was afgestorven vanwege het echt knetterharde bed. Gelukkig vielen we allebei weer in slaap maar waren wel weer ruim voor de wekker wakker. We doen ons gezonden voedzame enorm gevulde yoghurt ontbijt en brengen daarna de tassen naar beneden. Daarna manoeuvreren we onze fietsen door de smalle deur het appartement uit om die vervolgens naar beneden te dragen. 

We wisten dat we vandaag een fikse etappe voor de boeg zouden hebben. Niet eens qua kilometers maar wel qua klimkilometers. Op zich niet verwonderlijk. We naderen immers de Pyreneen. We klimmen Najera uit en zitten al meteen op een mooie bochtige bergweg. We zitten inmiddels sinds gisteren in de Rioja streek. Gisteren zagen we links en rechts wat kleine wijngaarden maar vooral aardappels en graan. Vandaag is het echt druiven wat de klok slaat. 

Er liggen vandaag wel veel mooie dorpjes op de route. De eerste die we aandoen is Naverette. We eten een broodje op het plein voor de kerk. Bekijken de bezienswaardige kerk (deze is wonder boven wonder open) en doen een terrasje. Helemaal vol met pelgrims. Ik ga even binnen naar het toilet en hoor tot mijn ontsteltenis dat de barvrouw aan een jongen die zijn bidon heeft laten vullen met water, 2,20 Euro vraagt. Wat een treurnis. Ik sta met mijn bidon in de hand te wachten bij de wc en vul deze bij het fonteintje. Zo doe ik dat altijd, vanaf dag 1 op de Camino. 1x heb ik hem bij de bar laten vullen omdat de kraan te laag zat voor de bidon. Dat was nog op de Via de Plata. Ik denk dat er geen haar op het hoofd van de kroegeigenaar stond, die erover dacht om daar geld voor te vragen. Maar er is wel een groot verschil tussen de Via de Plata en de Camino Francés. De laatste is echt heel veel drukker dan de eerste en daarmee wordt het natuurlijk meteen ook weer commerciëler en meestal dus ook duurder. We merken het ook aan de prijzen van accomodaties onderweg. Dat was op de Via de Plata stukken goedkoper dan op de Camino Francés. Het is logisch dat het duurder wordt als het drukker is en dus meer vraag naar zaken maar 2,20 voor een bidon water, daar word ik een beetje naar van. 

We rollen het dorpje weer uit en fietsen via het onverharde pelgrimspad richting Logroño. We fietsen langs een groot ven en de omgeving ervan is helemaal aangekleed als recreatiegebied. Als we een brug over fietsen zit net voor die brug een eekhoorn. Die raakt wat in de war van al dat volk en rent achter Kees aan de brug over. Vervolgens schiet hij aan de overkant de boom in.

Logroño is een wat grotere stad met een erg mooi oud centrum. We stappen af als we door het voetgangersgebied sturen. Het is er best druk. Natuurlijk allemaal mensen die buiten de deur gaan lunchen. We doen nog maar een espressootje. Ook weer zo’n stad met talloze terrassen. Gelukkig zijn de Spanjaarden inmiddels ook tot de ontdekking gekomen dat het ook in dit deel van Spanje inmiddels zomer is. 

We kruisen regelmatig het pad van de wandelpelgrims en je ziet aan de mensen dat er wordt afgezien. Zij moeten natuurlijk ook de hele tijd op en af en het is goed heet. Natuurlijk hebben wij daar als fietsers ook last van maar wij hebben in ieder geval nog de rijwind. En, natuurlijk, as ever, de wind van voor 😜 . Ik zie ook best veel pelgrims zonder hoofdbedekking lopen. Dat lijkt me bij een zonovergoten dag als vandaag een garantie voor een zonnesteek. 🥵 

Na Logroño fietsen we een heel stuk onverhard over het pelgrimspad. Zo wordt het ook aangegeven. Om de drukke secundaire weg te vermijden. Dat lijdt soms tot wat nijdige blikken van wandelaars terwijl we toch echt keurig de ruimte geven. Uiteindelijk komen we bij een trap met brug over de weg uit. Gelukkig loopt de fietsroute de Eurovelo 1 en 3 ook langs dit traject en die stuurt ons verder van de verharde weg, weg een onregelmatig gravelpad op. Dat stuurt via een omweg naar het stadje Viana wat we al van verre zien liggen. Op zijn Italiaans, tegen de berg aan. 

Om Viana in te komen, moeten we echt flink in de reserves tasten. Dat was een klim van meer dan 10%. Heftig. Maar het was de moeite waard. Weer zo’n mooi dorpje. We zoeken het kerkplein weer op en gaan daar op een bankje een broodje zitten eten. Na Viana is het nog maar 18km tot Los Arcos, ons overnachtingsadres. 

Maar die laatste 18km deden ons wel aardig de das om. Het bleef maar klimmen er leek geen einde aan te komen. We eten een banaantje in de hoop dat dat wat energie op gaat leveren. Maar die hoop was vergeefs. Toch trappen we door. Er zit immers niets anders op. Wat ons echt de das om deed in deze etappe was de laatste 6km. Dan zit je ineens op de route 66, kijk je 6km vooruit en zie je wat je nog te klimmen hebt onderweg. En dat in de blistering heat. Ik schreef al eerder in het blog dat ze het over de campos hadden: 9 meses de invierno, 3 meses de infierno. Gelukkig zitten wij op de fiets maar ik heb het te doen met de wandelaars. De komende dagen loopt de temperatuur op tot boven de 30graden. Dat gaat voor hun echt voelen als infierno.

Het dorpje Los Arcos doet zijn naam eer aan. De Plaza Sta Maria is helemaal omgeven door bogen. Het is een heel mooi oud plaatsje waarvan het plein afgesloten kan worden van de zijstraten. Kees maakt er een grapje over dat het lijkt alsof hier ook stierenrennen door het centrum worden gehouden. Onze gastvrouw heeft onze fietsen in haar kantoor gezet. Zij is sowieso klaar voor de dag want haar hostel zit vol. Vanavond is het feest in het dorp. Gelukkig een plein verder als waar onze hostel ligt. We gaan het meemaken of dat overlast op gaat leveren, wij gaan ons in ieder geval niet storten in het feestgedruis. Morgenvroeg om 8u is de poets er weer. Die maakt voor ons het kantoor open zodat we weer kunnen vertrekken. Richting voorlopig eindstation, Pamplona!