Al een heel eind op weg

Ik kan jullie allemaal geruststellen. De fietsen stonden keurig opgeborgen in de invalide badkamer/toilet van de hostal. Daar hadden ze netjes voor gezorgd. Dat gevoel hadden we eigenlijk gisteren al toen we bij de gastheer van de hostal een stempel in ons Pelgrimspaspoort gingen halen. Hij zette er niet alleen de stempel in maar maakte er een heel kunstwerkje van.

Je merkt aan de mensen onderweg dat ze het ontzettend leuk en fijn vinden als mensen op de Camino Spaans spreken of een poging daartoe doen. Dat maakt het contact meteen een stuk makkelijker en ook leuker. Ik heb al in een van onze verblijven gezien dat een Zuid-Koreaan aan de receptie zijn telefoon met Google translate (of een Zuid-Koreaanse variant daarvan) liet zien om aan te geven dat hij graag ontbijt wilde. En toen de gastvrouw vroeg of hij eieren wilde, stond hij haar appelig aan te kijken. 

In het oude centrum van Belorado zat een heel grappig outdoor winkeltje. Heel handig natuurlijk op de Camino. Het komt natuurlijk nogal eens voor dat er onderweg dingen kapot gaan of dat mensen ergens op mispakken. Hij verkocht van alles. Schoenen, sokken, shirts, regenjassen en allerlei handige kleine lichtgewicht dingen. Kees heeft er 2 paar Caminosokken gekocht en ik een een erg mooi (onder)shirtje. Ik zei tegen de man dat hij een mooie winkel had. Hij glansde van trots. Hij is 3 weken geleden pas open gegaan. Alles wat hij verkoopt is lokaal gemaakt. De schoenen in Valladolid. De sokken in Belorado en de shirtjes weer in een ander dorp vlakbij. En gelukkig zijn zijn klanten niet alleen pelgrims maar ook lokale mensen.

We maakten vandaag de fout om niet in ons appartement al een koffietje te drinken terwijl we wel een espressomachine en cupjes haddden. We dachten dat dat in ons dorp, Belorado wel zou gaan lukken. Maar dat was een inschattingsfout. Vervolgens hebben we meer dan 20km moeten fietsen om aan koffie te komen. En zonder onze eerste koffie, loopt onze motor niet zo goed. 

We worden eerst getrakteerd op een flink aantal kilometers over zo’n eindeloos lijkende rechte weg waar maar geen eind aan lijkt te komen. Gelukkig mogen we er na de koffie vanaf en zitten we in het heuvellandschap waar het gelukkig bochtiger is. Moest ik Kees gisteren bij iedere klim laten gaan omdat ik hem niet bij kon benen, vandaag heeft Kees pap in de benen. Ik had me al voorbereid op een dag naar zijn billen kijken omdat dit soort klimmen meer zijn pakkie an zijn (klimmen op de macht). Ik ben meer van de klimmen op souplesse en in de kleine versnelling. Maar Kees had geen topdag vandaag. Ik denk dat we te lang hebben moeten fietsen voordat we de eerste koffie konden drinken.

Het was wel weer prachtig onderweg vandaag. Iedere bocht die je door fietste, leek het alsof een volgend schilderij zich voor je neus ontvouwde. Sneeuw in de verte op die hoge bergtoppen die continue het landschap in lijken te kaderen, hele stroken in het land ingezaaid met dat mooie gele koolzaad (of raapzaad, zeker weten doen we het niet) en koren in alle kleuren groen. En dan ook nog de wegbermen vol met paarse, witte en gele bloemen. En natuurlijk overal weer klaprozen. Wel jammer dat we op een wat grotere weg zaten, daarmee wordt stoppen voor een foto onderweg ingewikkeld en gevaarlijk. 

Gelukkig hadden we sowieso niet veel klimwerk vandaag en een appartement waar we al vroeg in mochten. De codes daarvoor hadden we gisteren al ontvangen dus toen de fietsen binnen in de gang stonden, stonden we ook zo boven. Alweer een mooi en ruim appartement en gelukkig op de eerste verdieping. De lift was te klein om de fietsen in naar boven te krijgen. Die hebben we maar gewoon weer naar boven getild. Die staan nu alweer middenin de woonkamer. We beginnen er gehecht aan te raken. Misschien moeten we er thuis ook maar een hoekje voor vrijmaken dat ze ook daar gezellig binnen kunnen staan 😉.

Nu zijn het nog maar twee etappes naar Pamplona. Af en toe zit ik ronduit weemoedig op de fiets dat het daarna (op de etappe van Breda naar huis na) voorlopig weer even klaar is. Klaar met de spontane ontmoetingen en gesprekken. Want dat is toch wel onlosmakelijk verbonden met een fietsvakantie. Maar, nog even genieten hier!