Kletsetappe

Ik had wat opstartproblemen vanochtend. Niets ernstigs maar ik kreeg er de vaart niet in. Uiteindelijk vertrekken we toch nog om half 9. We fietsen richting rivier waar we gisteren geflaneerd hebben. Daar loopt de route. We doen daar ook ons eerste kopje koffie. Vervolgens fietsen we via de overkant van de rivier over een goed aangelegd fietspad, Burgos uit. Eerst door een groot park en dat park loopt vervolgens naadloos over in een mooi buitengebied van Burgos.

Nadat het fietspad ophoudt, mogen we al snel een kleine weg op. We stijgen langzaam de regio Burgos uit. We fietsen via mooie kleine wegen langzaam naar boven. Het is alweer op en af vandaag. Dus de klimmen worden opgevolgd door kortere afdalingen. We doen een kopje koffie langs de grote weg waar we even langsaf moeten fietsen om weer op een kleinere weg uit te komen. Het is de doorgaande weg naar Logroño. 

Die koffie die doen we bij een ongezellig ogend groot wegrestaurant/hotel. Als we daar op het terras in het zonnetje zitten, loopt een echtpaar naar de auto om de koffers daarin te leggen. Ze lopen langs ons af en knopen een praatje aan. Waar we vandaan komen. Als ze horen dat we uit Nederland komen, worden ze helemaal enthousiast. Daar waren ze ook, in Groningen, want één van de dochters had 4 maanden in Groningen gestudeerd en gewoond. De man vertelt erover dat ze hun ogen hebben uitgekeken in Nederland, hijzelf zat nog helemaal vol van het fenomeen ophaalbruggen. Die kennen ze in Spanje niet. En hoe lang we dan onderweg waren en hoe we gefietst waren. Ze kwamen zelf uit de regio San Sebastian. Toen we vertelden dat we daar vorige zomer waren geweest, waren ze daar toch wel wat verguld over. En zo kletsten we een heel eind weg. Ze moesten naar binnen om hun ontbijt te gaan nuttigen. Bij het afscheid volgden 2 dikke zoenen en een boks. Zo’n ontzettend leuke spontane ontmoeting.

Even nog langs die drukke weg en toen weer het platteland op. Het is weer ontzettend mooi onderweg. Af en toe krijg ik het idee dat we het Spaanse hoogland aan het verlaten zijn omdat we toch wel meer door de bergen fietsen. Maar even later kijk je weer rond en heb je weer van die enorme uitzichten en lijkt het dat we er nog steeds op zitten. 

We draaien een dorpje in en zien weer een gezellig terrasje. Ik zag al 2 bepakte fietsen staan toen we de hoek omdraaiden. Als we de fietsen neergezet hebben, staan 2 mannen op het punt om weer op te stappen. We raken aan de praat. Ze blijken uit Boekel te komen. Dichtbij dus. Het is al snel echt heel gezellig. Zij zijn vanaf thuis, Boekel vertrokken. Het was bij hun een soort opwelling geweest. Ze hadden voor een appel en een ei een fiets gekocht in Boekel en wat tassen. Hadden een paar proefritjes gemaakt (verder dan Heeswijk waren ze niet geweest). Heel veel zitvlees hadden ze niet gekweekt. Ze vertelden ook dat ze daar in het begin wel last van hadden gehad. Ze waren in België al van de fiets gereden maar de schade was gelukkig beperkt gebleven tot materiële schade en die werd al snel hersteld. Ze waren ook razend enthousiast over hun fietstocht en alles wat ze hadden gezien en meegemaakt hadden onderweg maar vooral alle spontane ontmoetingen die ze al hadden gehad. Ze hebben zich voorgenomen om als ze hiervan terug zijn, het (werkzame)leven wat anders aan te pakken dan daarvoor. Ze hadden het gevoel tot inkeer te zijn gekomen op de fiets. We zijn benieuwd of dit gevoel gaat beklijven. Ik vermoed wel dat ze vaker op deze manier op vakantie zullen gaan.

Terwijl we afscheid staan te nemen van die 2 uit Boekel, fietsen er twee Belgen het terras op. Ook dat levert weer de nodige stof op. De mannen uit Boekel zijn vertrokken en de kletspraat gaat gewoon door met de Belgen. Het schept toch echt een band, met een volbepakte fiets op vakantie gaan. Er wordt ook wel wat geringschattend gedaan over Caminogangers die hun bagage laten vervoeren en soms zelfs als het te steil of ingewikkeld wordt, de fiets achterop een taxi zetten en zich met de taxi verder laten brengen. 

We zijn alweer meer dan een uur verder als we uiteindelijk wegfietsen van dit terras. Het wordt een latertje op deze manier. Maar wel erg gezellig. Dit zijn de ontmoetingen waar wij heel blij van worden. Spontaan, langs de kant van de weg. 

Als we onze bestemming van vandaag in fietsen, vragen we ons af waar we nu terecht gaan komen. Het oogt ongezellig met flats en hoogbouw. Uiteindelijk draaien we een klein straatje in en blijkt het centrum van Belorado een heel gezellig, kneuterig plekje te zijn. Met alweer een plaza Mayor en een paar mooie straatjes eromheen. We hebben een fijn appartement en onze fietsen staan achter de hostel waar ons appartement bij hoort. Althans, dat hopen we. We mochten ze in de hostel in de receptie zetten en toen we daar de rest van de bagage op kwamen halen, waren ze daar weg. Ze stonden op slot, dus ver weg kunnen ze er niet mee zijn ;-)