Etappe 2 op weg naar Pamplona

Nadat we gisterenavond brood en fruit gegeten hebben in de comedor zijn we, nadat we alles netjes opgeruimd hadden, teruggegaan naar de kamer. Groot nadeel van een hotel ten opzichte van een appartement is dat je veel minder bewegingsruimte hebt. Je hebt het bed en er staat 1 ongemakkelijke stoel en dat was het wel. Zitten op het bed dus. Ik had er mijn boek weer bij gepakt maar zat al snel rechtop te snurken met mijn boek in mijn handen. En dat wil je niet want het is pas half 9. Van dat bed af, een beetje redderen met de bagage, teennagels opnieuw gelakt want wie weet, brengt dat beter weer. Uiteindelijk redden we het tot half 10 maar toen gingen de luiken toch echt dicht voor vandaag.

We slapen goed ondanks de wat broeierige nacht. Men vindt het in Spanje koud, dus zo’n beetje overal waar we komen, ligt er nog een dik winter dekbed op. Zo’n dik dekbed dat wij gebruiken als het bij ons flink onder de nul graden is. Gelukkig ligt er meestal ook nog een laken onder het dekbed op bed dus meestal schuiven we het dekbed naar het voeteneind. Maar voor een laken is het dan weer net te koud, dus wordt halverwege de nacht onbewust dat dekbed naar boven getrokken wat dan toch weer echt te warm is. Het is een beetje schipperen.

We krijgen in deze Casa Rural echt een goed ontbijt. Allesbehalve Spaans. Broodjes, yoghurtjes, volop vleeswaren en kaas en wat door de moeder van cheffin van de Casa gebakken cake. Daar hadden we gisterenmiddag ook al een stuk van gekregen. We hadden geappt met de eigenaar voor de wifi code en dat we geen afstandsbediening voor de televisie konden vinden. Voor die afstandsbediening heeft de cheffin het hele huis afgezocht maar niet kunnen vinden. Ze vertelde dat er de afgelopen dagen gezinnen met kinderen in het huis hadden gezeten en vermoedde dat die afstandsbediening ongezien en onbedoeld in een tas verdwenen is. Het maakt ons ook niet uit. Zozeer zitten we nu ook weer niet te zweten op dat televisie kijken. Er gaan weken voorbij zonder dat dat ding aan gaat maar vanavond is De Classico en dat helpt ook een beetje bij het wakker blijven. Volgens de cheffin zit die wedstrijd achter de betaalzender dus toen vonden we het wel helemaal best dat we geen televisie hebben vanavond. 

Het komt goed uit dat het ontbijt zo uitgebreid is vanochtend. Kees is gisterenochtend bij het vertrek uit Santiago de Compostela ons broodbeleg vergeten. Dus niets op brood voorlopig vandaag. En dat brood is al niet kakelvers, zaterdagochtend gekocht in Santiago en gisteren onderweg nog 2 broodjes gekocht. Maar omdat er aan onze ontbijttafel volop gesneden over bleef heeft Kees ons brood daarmee belegd. De cheffin kwam hem nog een broodmes brengen om die operatie te vergemakkelijken.

We trappen weg onder alweer een grijs wolkendek. Ze voorspellen voorlopig nog weinig goeds in Noord/West en Oost Spanje. We doen al in Melide een eerste koffietje. Dat is wel echt grappig hier. Je bestelt een koffietje maar krijgt er allebei een flink stuk cake bij en toen we in Santiago 2 watertjes bestelden, kregen we er een bakje chips, olijven en 3 stukken kaas bij. Ik heb er nog een foto van gemaakt, die voeg ik even bij. Het voelt zo welkom en genereus iedere keer.

We draaien weg van de drukke weg maar draaien er even zo vlot weer op. Er loopt een grindweg langs de drukkere secundaire weg, daar loopt de Camino dus daar sturen we de fietsen naartoe. Het fietst wat zwaarder maar een stuk relaxter. We komen langs een stuk weg dat helemaal bestraat is met grote keien, flagstones lijken het. Dat fietst niet echt comfortabel maar ja, je zit niet voor niets op een Pelgrimsroute. We komen vandaag absurd veel wandelaars tegen. Die lopen natuurlijk allemaal richting Santiago. Gelukkig fietsen wij ze tegemoet zodat ze ons aan zien komen fietsen en hoeven we ze niet de hele tijd aan de kant bellen. Het lijkt me best vervelend om dezelfde kant op te fietsen en ze dus achterop te rijden. Het zijn er zoveel en ze lopen verspreid over de hele weg. De ‘buen caminos’ zijn niet van de lucht. 

We krijgen een cadeau vandaag. De hemel trekt van lieverlee wat open en de zon breekt door. Dat is echt heel fijn en voelt meteen een stuk prettiger. We stoppen wat vaker en kijken onze ogen uit. Wij niet alleen. We worden met grote regelmaat gefilm en gefotografeerd door Caminowandelaars. Dit deel van de Camino is stukken toeristischer dan de Via de Plata. Ik denk dat het leuker wandelen is als de Via de Plata waar je toch wel hele einden niets of nauwelijks iets tegenkwam. Hier val je van de ene in de andere herberg en horecagelegenheid. En er wandelen (en fietsen) heeeeel veeeel meer mensen. 

We staan even stil bij de brug over een stuwmeer. Ook omdat ik even een foto wil maken van een grote trap die pal tegenover de brug over het stuwmeer ligt. Het is een replica van een Middeleeuws brugdeel dat bij het vollopen van het stuwmeer onder water is komen te staan. Het hele dorp is door het water verzwolgen en hoger op de helling opnieuw opgebouwd. Er komt een vrouw de brug over gelopen die helemaal onwel lijkt te worden. Ik spreek haar aan om te vragen of het wel allemaal goed gaat. Uiteindelijk weet ze uit te brengen dat ze een fobie heeft voor bruggen. We spreken haar geruststellend toe en ze knapt gelukkig snel weer op. Dankjewel zeggend vertrekt ze weer. 

Aan de overkant van de brug beginnen we aan de langste klim vandaag. We hadden er al heel wat gehad maar die waren over het algemeen wat korter. Sommigen waren overigens akelig steil, zo steil dat we aan het eind even op adem moesten komen. We weten dat we door moeten klimmen tot ongeveer 4km voor Sarria, onze bestemming van vandaag. De laatste kilometers mogen we de fiets weer laten lopen in de afdaling. 

Morgen gaan we het pas echt voor de kiezen krijgen. Dan staan ons 80km te wachten met daarin een klim van 13km. Dat wordt aanpoten.