Mist, regen en kou

Als we vanochtend de fietsen uit ons appartement getild hebben en de bagage opgetast hebben, lopen ook onze 3 Spaanse overbuurmannen net naar buiten. Er wordt even kort gekletst. Nee zij gingen vandaag niet verder met de Camino, vandaag zou het regenen. Wij vonden het nog wel meevallen toen we wegfietsten maar voordat we Sarria uit waren, hadden we de regenjassen al aan. 

Sarria uit zijn we al zoetjesaan begonnen met de grote klim van vandaag. Na een tijdje kwamen we door het stadje Samos. Daar ligt een prachtig klooster waar we door het weer niet genoeg aandacht aan hebben besteed. Dat is wel jammer op een dag als deze. Als het echt slecht weer is, heb je wel de neiging om langs allerlei mooie dingen af te fietsen zonder dat je de tijd en moeite neemt om er even naar te gaan kijken. Vandaag was zo’n dag. 

Na het dorp Triacastela (wat we dus echt volledig hebben overgeslagen omdat we de moed niet hadden om ernaartoe te klimmen 😢) begint de grote klim van vandaag. Volledig in de mist (en dus kou) en daarbovenop nog een partij regen beginnen we aan deze klim van 7% van ongeveer 13 km. Dat was echt afzien. Niet alleen vanwege de klimkilometers maar ook vanwege de barre omstandigheden. 

Als we op 1400 meter hoogte zitten, stappen we even af om in een bar een koffietje en een thee te doen. Kees vraagt aan de barvrouw of het goed is dat we daar onze eigen broodjes opeten. Gelukkig geen enkel bezwaar. We doen nog een koffietje en een thee en Kees loopt met ons routeboekje naar een lokale klant. Hij vraagt hem waar we zitten op de kaart. De man zegt dat we op het hoogste punt zitten en dat boven deze hoogte niks meer is. Behalve god? vraagt de atheïst Kees. Dat weet de man niet, want die heeft hij nog nooit ontmoet.

Ik ben helemaal blij van dit gesprek. Het echte grote klimwerk voor vandaag zit erop. Natuurlijk volgen er nog kleine klimmetjes en Spaans vlak maar het grote werk is gedaan voor vandaag. Ik kan het me haast niet voorstellen, we moeten immers nog 40km. We stappen weer op de fiets in de regen en heel af en toe valt er een klein gaatje in de mist en de laaghangende bewolking. Het is echt heel jammer dat we de hele dag nauwelijks een hand voor ogen hebben kunnen zien want het uitzicht moet prachtig zijn geweest. 

Het duurt vervolgens wel even voordat de echte afdaling begint. En als die dan begint, zitten we allebei bibberend op de fiets. We zijn tot op de draad nat (behalve de romp, die is gelukkig goed ingepakt) maar benen, voeten, handen en hoofd, we druipen gewoon. Het zicht is nog steeds heel slecht door de mist en het asfalt is ook nog belabberd. Misschien maar goed ook dat we niet zo hard naar beneden konden en durfden, het was immers al koud genoeg. 

We fietsen onder de imponerend hoge snelweg A6, die van La Coruña naar Madrid loopt, de provincie Castilië en Leon binnen. Hier ligt de weg er totaal anders bij. Waarschijnlijk ook omdat er een paar jaar geleden de snelweg A6 doorheen is getrokken en doorgaand verkeer toen tijdelijk gebruik heeft moeten maken van de N-wegen. We dalen en dalen. Er lijkt geen eind aan te komen. 

We zijn een beetje het spoor bijster. Vanwege het weer zitten alle navigatie hulpmiddelen in de stuurtassen. De Garmin is vandaag de hele dag al een beetje de weg kwijt en mijn oude iPhone met mijn navigatie app zit veilig opgeborgen in de stuurtas, net als het routeboekje van Kees. We vragen de weg aan een Amerikaans stel dat net uit de richting komt gefietst waar wij denken naartoe te moeten. Dat klopt. 

Ik merk tegen Kees op dat die wel helemaal moeten bevriezen. Ze zaten allebei op een elektrische fiets en hadden toch een korte fietsbroek aan. Als wij het al zo koud hebben terwijl we voortdurend inspanningen aan het leveren zijn, hoe moet dat voor hen niet voelen. We voelen ons sowieso wel stoer. We hebben sinds we uit Santiago zijn vertrokken heel veel gehoord over bagage vervoer, maar ook personenvervoer op de Camino. Er zijn heel veel mensen die de Camino door Noord Spanje lopen die hun rolkoffer van A naar B laten vervoeren en dan zelf met alleen een klein daypackje op de rug lopen. En dan zijn er ook mensen die zich van A naar B laten vervoeren. En dan zijn er ook nog mensen op een elektrische fiets die hun bagage van A naar B laten vervoeren. Daar wordt het allemaal wel erg makkelijk van.

Even later worden we continu ingehaald door grote trekkers met opleggers terwijl we inmiddels langs de snelweg af fietsen. Ik kijk op de snelweg en daar rijdt geen kip. Vast één of andere wegafsluiting. Inmiddels waren de hemelsluizen echt helemaal opengezet, het regende echt pijpenstelen. Heel veel water op de weg, de spray van Kees zijn achterwiel en de spray van de langsrijdende trekkers met opleggers en het hemelwater van boven. We vluchten het naastgelegen Camino pad op. Dat is beter. 

Via een kleine omweg, fietsen we het straatje in van ons logeeradres vannacht. Hartelijke gastheer. We tillen de fietsen door het appartement heen naar het platje aan de achterkant en de gastheer legt wat handdoeken neer waar we onze kletsnatte tassen op kunnen zetten. Hij geeft de pelletkachel een swing en die staat inmiddels alweer een tijdje te loeien op 21 graden. Niet omdat we het zelf nog koud hebben (een warme douche en daarna een lekker rood wijntje in de kroeg doen wonderen 😊) maar omdat overal in huis onze natte spullen hangen en liggen te drogen. 

Zo’n etappe als deze is altijd afzien maar blijkbaar hoort dit bij een fietsvakantie. We hebben het samen nog steeds over een vergelijkbare etappe op weg naar Istanbul in Zuid Duitsland en op weg naar Valencia in Noord-Frankrijk toen ik tot aan mijn knieën in het water heb gestaan. Het moet immers wel soort van heroïsch zijn, zo’n trip 😉