De zon schijnt weer!

Ik had een beetje een rommelig nachtje. Het vooruitzicht van nog zo’n zware etappe met waarschijnlijk nog natte fietsschoenen, deed me middenin de nacht ontwaken. Ik lag er even wakker van. Toen ik wakker lag, heb ik een paar keer de roep van een uil gehoord. Ook altijd zo’n mooi geluid. Gelukkig wel weer in slaap gevallen. Toen we om half 7 van de wekker wakker werden en ik Kees vertelde over de roep van de uil, zei hij: “ je kunt beter een uiltje knappen dan er naar luisteren.” De grapjas.

We worden steeds handiger en sneller in het pakken en staan al rond 8u buiten met de fietsen helemaal bepakt. We lopen naar het eind van ons straatje. Daar zit een bar/cafetaria die al open is en dus ook al koffie heeft. We kregen er ook weer een churros bij maar die churros kunnen me echt gestolen worden, die vettige dingen. Je kunt je bijna niet voorstellen dat er hele volksstammen Spanjaarden zijn die al in de koffie dippend met die churros ontbijten.

Ik maak een paar foto’s want een beetje rondwandelen en kijken is er gisteren niet van gekomen. Het bleef maar regenen. Gelukkig lijkt dat nu even over. Het zonnetje schijnt zelfs. We zitten vlak bij de route en besluiten toch maar te vertrekken zonder nog verder rond te kijken. Niet de rust met de wetenschap van weer een lange en zware klimetappe voor de boeg. 

We fietsen via een wat drukkere N-weg naar Cacabelos en gaan daar van die N-weg af richting Ponferrada. Daar doen we op een koffietje en een flinke croissant helemaal met chocolade sauce overgoten. Iets waarvoor we als we niet op fietsvakantie zijn waarschijnlijk bedankt zouden hebben. Maar ja, we moeten ook aan onze suiker inname denken. Vanuit Ponferrada begint de lange klim van vandaag.

Het voelt allemaal heel anders dan gisteren. Waarschijnlijk omdat het zonnetje flink haar best doet waardoor het lekker warm aanvoelt. Zelfs het klimmen lijkt daardoor makkelijker te gaan. We passeren allerlei prachtige dorpjes zoals Molinaseca en Acebo. Door het mooiere weer, neem je ook de tijd om wat rond te kijken of een extra drankje te doen. Maar het klimmen is alweer niet voor de poes. We zien als we even stilstaan om op adem te komen in wat voor korte tijd we enorm aan hoogte hebben gewonnen. 

Het is weer erg druk met andere Pelgrims onderweg. De aanmoedigingen zijn niet van de lucht. Het is net alsof ze onze prestatie meer waarderen dan hun eigen prestatie. Het is alweer prachtig onderweg. Ik kan me voorstellen dat dit deel van het verhaal jullie begint te vervelen maar het Spaanse buitengebied is echt prachtig. Magnifieke vergezichten, bergtoppen waar de sneeuw nog op ligt, bloeiende brem, wilde lavendel en andere witte, roze en paarse bloemen zo ver als je kunt kijken. En dan ook nog die prachtige, fotogenieke dorpjes onderweg. En dan natuurlijk ook die hoge bergen om ons heen die ook wel maken dat je aan het klimmen komt. 

Het eerste deel van de klim is goed te doen, het is zwaar, het stijgt rap maar we kunnen blijven fietsen. Daar komt een eind aan na Acebo. Na Acebo worden de hellingspercentages dusdanig dat we niet op de fietsen kunnen blijven zitten. Ik fiets en zie op mijn kilometerteller de snelheid dalen tot onder de 5 km/u en ik trap dat het een lieve lust is maar ik kom niet meer boven de 4,6. En dan weet je het wel, dan wordt het onmogelijk om nog te fietsen. Ik voel me als een wielrenner op de Angliru, zo zwalk ik naar boven voordat ik echt af moet stappen. Kees gebeurt precies hetzelfde. We zijn allebei de klos, duwen dus. Er wordt wat gemopperd over de ongelijkmatige klim en ik breng Kees in herinnering dat we op de weg van Rome naar huis iedere dag wel meerdere keer per dag van de fiets moesten om die omhoog te duwen. En dit was pas de eerste keer deze reis. Uiteindelijk gebeurt het ons in totaal drie keer voordat we de top bereiken. We zijn van 600 meter naar 1500 meter geklommen. Flink gewerkt dus weer.

Het hoogste punt, Cruz de Ferro, lijkt voor nogal wat Pelgrims een soort van bedevaartsoord. Er worden allerlei gedenktekens achtergelaten, stupa’s gebouwd en mensen worden overmand door emoties. Wij eten een boterham voordat we aan de lange afdaling gaan beginnen. Kees stuurt een berichtje naar onze hospita dat we bij Cruz de Ferro zijn en dat we onderweg zijn naar Astorga. Die antwoordt dat het vanaf het Cruz de Ferro alleen nog maar naar beneden is. Bijna 30km hebben we gedaald. Zeker het eerste deel was een mooie afdaling waar nauwelijks remmen aan te pas kwam. Daarna werd het asfalt erg slecht en moest de rem erop en om de gaten heen gestuurd worden. Het landschap en ook de temperatuur verandert enorm als we verder beneden komen. Plots lijken de bergen ver weg en komen we op een plateau wat qua begroeiing  op de Strabrechtse heide lijkt. En het is minsten 10 graden warmer dan bovenop de berg. 

En zo kwamen we na een etappe van 78km vandaag moe maar voldaan bij ons huis aan. We hebben een heerlijk ruim huis met een prachtig uitzicht op de stadsmuur van de stad. We lopen de stad in na de gebruikelijke douche, scoren stempels voor de Pelgrimspaspoorten, doen een boodschap voor avondeten, ontbijt en lunch en gaan op een gezellig pleintje op een terras zitten. Dat lijkt een eeuwigheid geleden, dat we op een terras gezeten hebben. Morgen gaat de reis door naar Leon. Een kortere en eenvoudiger etappe dan gisteren en vandaag. En in Leon volgt dan weer een welverdiende rustdag.