Op naar onze eerste rustdag in Merida

We waren er weer vroeg bij vanochtend. Het is zo opvallend dat het hier om 7u ‘‘s ochtends nog gewoon hartstikke donker is. Maar als je de kaart erbij pakt, zie je dat we hier heel veel westelijker zitten dan dat we thuis wonen. Als we vanochtend rond kwart voor 8 (alweer :-) ) de bepakte fietsen naar buiten duwen is het nog zo fris dat we de jassen weer aan doen. We fietsen rap Zafra uit en al snel zitten we op een onverharde klim. We zijn al twee Camino wandelaars (buen Camino!) gepasseerd en blijken al ras verkeerd te rijden. Gelukkig worden we teruggetoeterd door een local die natuurlijk precies weten wat we aan het doen zijn en dus ook waar we naartoe moeten. Dat gebeurt nogal eens ongevraagd, best makkelijk.

Als we even later langs de kant van de weg staan omdat ik voor een kleine sanitaire stop moet, staat mijn fiets keurig langs de kant van de weg geparkeerd en Kees vlak daarna ook aan de kant van de weg, komt daar zo’n gesjeesde vrouw in haar auto aangescheurd over de onverharde weg zonder iets of iemand te zien. Kees slaakt een oerkreet en ze stuurt nog net op tijd opzij. Dit had een heel vervelend einde van de fietsvakantie kunnen betekenen. Mijn fiets aan gort gereden of nog veel erger, Kees aangereden. 

Na de onverharde klim volgde een afdaling van 14%. Dit was een betonbaan met daarin iedere 30 of 40 cm een sleuf gefreesd. Waarschijnlijk om ongelukken te voorkomen dat mensen er met donder en geweld naar beneden gereden of gefietst komen. 

Toen we onderweg in het plaatsje Arroyo na een koffietje op een bankje naast een school een broodje eten worden de 6-jarigen uit de school met hun boek naar buiten gestuurd om een stukje uit hun boek voor te lezen aan vreemden. Staan er twee van die schattige meisjes ons heel serieus uit hun boek voor te lezen en later nog een ondeugende jongen die zijn halve boek oversloeg en vooral entonces entonces zei. Wat een grappige manier om kinderen te leren lezen. 

Over de rest van route kan ik eigenlijk heel kort zijn. Er was niet heel veel aan. Het was heel veel rechtdoor met heel veel olijfbomen, wijngaarden, amandelbomen daarnaast. En dan ook nog wind op kop terwijl het wel een lange etappe was vandaag, 74km hebben we getrapt. Natuurlijk moest er ook vandaag geklommen worden maar het grootste deel ging toch wel bergaf of was wat wij noemen Spaans vlak. Kees zette zich op kop om mij uit de wind te zetten, ik heb dat ook 5 minuten mogen doen. En zo waren we wel vrij rap in Merida. De fietsen konden in de parkeergarage en het is weer een keurig, dit keer ietwat klinisch, appartement. 

We hadden gedacht uit te gaan eten vanavond maar dat is toch even jammerlijk mislukt. Vanmiddag waren we te laat en vanavond gaan de keukens pas weer na 8u open. Dat is echt te laat voor ons, al op een normale dag, laat staan op een fietsdag. Dus maar terug naar de supermarkt en allerlei lekkere en gezonde dingetjes gekocht om dadelijk lekker thuis op te gaan eten. Morgenmiddag maar weer een poging wagen om uit te eten.