Eten met pelgrims

We hadden gisteren in Poblacion de Campos een hotel. Poblacion de Campos is een dorp van niks maar ligt aan de Camino en daarom is er een pelgrims hotel. En omdat dit het enige hotel in de verre omgeving was, viel er niet veel te kiezen en werd het deze. Het is een mooi voornaam en groot pand waar we welkom werden geheten met een glas sangria door de wat stuurse eigenaar. Die overigens wel vlot ontdooide toen hij merkte dat deze pelgrims wel wat Spaans wilden en konden praten. 

Hij sjouwde zelfs de bagage mee naar boven. We moesten nog even van kamer switchen omdat we graag 1 groot bed willen in plaats van 2 eenpersoonsbedden. Maar gelukkig kon ook dat geregeld worden. De fietsen konden achterom de tuin in onder de overkapping. De kamers waren niet groot maar alles was netjes en schoon. Fijne aan dit adres is dat er ‘s avonds voor de mensen die aan willen sluiten om 7u een grote pan paëlla wordt geserveerd. 

We doen een rondje door het dorp en doen vervolgens een drankje op een terras bij de enige bar die het dorp rijk is. Daar schuiven we al snel in de schaduw dus besluiten we om naar ons hotel terug te lopen en daar in de tuin te gaan zitten. Daar is het goed toeven onder de parasol. Om 7u schuiven we aan bij het avondeten. Het is een bont gezelschap van jong en wat ouder. Veel Amerikanen onder het gezelschap, een Duitser, een Engelse, een Fransman, 2 Zuid-Koreanen, een naar de VS geëmigreerde Mexicaan en wij. 

Er wordt volop gekletst en ervaringen uitgewisseld. Het gros is te voet op weg naar Santiago, behalve wij en de Fransman. De Fransman is met zijn fiets onderweg van huis, Rennes, naar zijn zoon in Madrid. Er zijn 2 jongedames onder het gezelschap, de Engelse en een Amerikaanse die nog geen 20 jaar zijn. Ik spreek er mijn verwondering over uit dat we zoveel jonge mensen op de Camino zien. De verklaring van de Amerikaanse is dat alles zo snel gaat en zo vluchtig is en dat jonge mensen daarom op de Camino naar rust zoeken. Dat klinkt heel logisch. Het is een gezellige avond. Leuk om andere pelgrims wat langer te spreken dan alleen vluchtig langs de kant van de weg.

Iedereen op tijd naar bed natuurlijk voor de volgende etappe van vandaag. Om half 8 werd het ontbijt geserveerd. Maar een klein deel van de groep van de vorige avond sloot hierbij aan. We kletsen vooral met de Fransman die erg zijn best doet om Engels te praten en zich afvraagt hoe wij Frans hebben geleerd. Ik heb hem uitgelegd dat Frans bij ons een verplicht schoolvak is de eerste 3  of 4 jaar van de middelbare school (althans, in de tijd dat ik naar de middelbare school ging…). Daar is hij wat verbaasd over. We wensen elkaar goede reis en buen Camino en nadat we de eigenaren bedankt hebben voor de goede zorgen en gedag hebben gezegd, vertrekken we.

De eerste 15km hebben we weer zo’n lange recht weg die in de einder verdwijnt. Ik maak er maar eens een foto van en Kees een film om jullie hiervan te overtuigen. Daarna wordt het gelukkig weer wat heuvelachtiger en dus wat bochtiger. Dat betekent wel weer klimmen maar dat weegt niet op tegen de variatie die je daarvoor terugkrijgt. We fietsen nog steeds over de hoogvlakte en krijgen dus nog steeds die vergezichten cadeau. 

Vandaag komen we wat minder pelgrims tegen. We zitten blijkbaar op een andere route. Dat betekent ook minder horeca onderweg. We komen door een heel erg mooi plaatsje, Castrojeriz. Wordt ook met een bord aangekondigd als: uno de los pueblos mas bonitos de España. Met andere woorden: een van de mooiste dorpen van Spanje. We hebben er al aardig wat gezien onderweg. Na dit mooie dorpje was het een tijd gedaan met de koffie.

We zien velden onderweg met heel veel tinten groen. Allemaal verschillende graansoorten. We moeten er weer even in komen. We hadden immers sinds Cruz de Ferro niet meer geklommen maar komen vandaag weer aan de beurt. En dat op een etappe van 80km. 

Een half uurtje voordat we Burgos in fietsen laat ik Rosa, de eigenaresse van onze Airbnb in Burgos weten dat we er over een half uur ongeveer zullen zijn. Als wij de trottoir oprijden bij het appartement komt ze net aangelopen. Dat treft. We hebben een voltreffer. Een heerlijk en prachtig appartement van alle gemakken voorzien en heerlijk luxe (we hebben zelfs 2 hele luxe badkamers..) en dat vlakbij de oude binnenstad. Dat is fijn.

Rosa is een leuk mens. Ze heeft 2 standaards waar we de fietsen in de woonkamer in kunnen zetten. Blijkbaar heeft ze vaker fietsers. Ze is er op voorbereid. Ze vertelt ons waar we het beste kunnen gaan eten, waar we lekker in de zon op het terras kunnen zitten en waar we onze boodschappen kunnen doen. Ze vertelt ook dat Burgos een jaar of 10 geleden enorm gerenoveerd is en dat het sindsdien een erg mooie stad is. We ginnegappen even over onze ervaring van 20 jaar geleden en ze geeft aan dat we één van de sights van de stad dan maar over moeten slaan omdat die vlakbij de camping is waar toen ze fietsen gestolen zijn. 

Nadat we de boodschappen hebben gedaan, hebben we al even ‘geproefd’ van Burgos en dat beviel wel. Fijn hoor dat zonnetje en dat je weer in een korte broek, shirtje of jurkje de stad in kan. Het mag voor ons zo wel blijven.