Sahagun

Het was vannacht maar 1 graad dus het is maar goed dat we wat later vertrokken vandaag. Om 9u was het nog steeds maar 6 graden. Best fris in een korte fietsbroek en fietssandalen. De Spanjaarden zelf vinden het ook nog winter. Veel Spanjaarden lopen gewoon nog in de winterjas rond. Ik geloof dat ik dat zelf ook nog zou doen als de omstandigheden in Nederland half mei nog zo fris zouden zijn. We zagen het ook boven op de berg. Heel veel struiken en bomen zaten gewoon nog in de knop of waren net aan het ontluiken. Gelukkig schijnt ook vandaag de ☀️ weer. Heel fijn is dat!

We hebben vandaag alweer een min of meer vlakke etappe. En dat is maar goed ook, voel ik als we ook maar even een klein stukje moeten klimmen. Het begint met viaducten die voor mij op dit moment onoverkomelijke hindernissen lijken. En datzelfde geldt voor de heuveltjes die later nog volgen. We hebben dat al vaker gemerkt bij eerdere fietstochten, een rustdag is niet per se goed voor je fietsbenen. Vooral ik lijk er last van te hebben. Kees trapt ze redelijk makkelijk omhoog. 

De vergezichten zien er vandaag weer heel anders uit. Er wordt hier heel veel graan geteeld en er lijken veel velden niet meer gebruikt te worden voor de landbouw. We zien velden vol met zuring. Dat geeft de velden zo’n mooie rode gloed. En vooral links van ons, zien we in de verte het hooggebergte met besneeuwde toppen. Het zijn de Picos de Europa. Een indrukwekkend gebergte dat ten zuiden van de noordkust van Spanje ligt en zich uitstrekt over 3 provincies in Spanje. De hoogste top is 2648km. Deze Picos de Europa zijn de reden dat wij voor de zuidelijke variant van de Camino hebben gekozen. De noordelijke variant loopt door de Picos en is voor een fietser met bagage niet te doen. 

Al voor 2 uur vanmiddag zijn we in het dorpje waar we vannacht overnachten, Sahagun. Klinkt niet echt Spaans deze plaatsnaam. Volgens ons routeboekje is het een verbastering van San Fagun, een heilige uit de Romeinse tijd. We fietsen onder een indrukwekkende boog van de San Benito Abdij het dorp in. Er staat een kerk naast met indrukwekkende Romeinse zuilen ernaast. Verder is er niet veel te beleven. We lopen de markt op die nog gaande is en zien op een terras twee fietsers zitten waarvan ik even daarvoor de fietsen had zien staan. Allebei met aandrijfriem dus heel waarschijnlijk Nederlanders. Want na bijna een maand rondgefietst te hebben op onze fijne fietsen (ook met aandrijfriem) hebben we al vaker gehoord dat dat een nieuwigheid is die nog niet in heel veel landen wordt toegepast.

Als we even later aan komen lopen bij de supermarkt staat de man van het stel op wacht bij de fietsen terwijl zijn vrouw binnen boodschappen doet. Ze fietsen ook allebei op een Idworx dus nu is het haast wel zeker dat het Nederlanders zijn. We raken aan de praat. Over de fietsen, over het koude weer en over de tocht. Zij fietsen de Camino (net als vrijwel iedereen 😉 andersom). Zijn in Nederland vertrokken en zijn nu dus bijna bij hun einddoel, Santiago de Compostela. Hij vertelde dat ze de tent bij zich hadden gehad maar ongebruikt in Frankrijk, net voor de Pyreneeën naar huis hebben gestuurd. In Frankrijk waren sowieso de campings nog niet open en hier in Spanje is het nu gewoonweg te koud om te kamperen. Wat zijn wij blij dat we de tent niet meegesleept hebben!

Ook al fietsen we niet dezelfde kant uit, het is toch leuk om over en weer ervaringen uit te wisselen. Hij vertelde dat ze in Burgos gewaarschuwd werden dat ze goed op hun fietsen moesten passen omdat er zoveel gestolen werd. Niks veranderd dus. Toen wij 20 jaar geleden op de camping stonden in Burgos, troffen we toen we ‘s ochtends opstonden uit de tent alleen nog een kapotgeknipt kabelslot aan en waren onze twee mountainbikes verdwenen. 

Gelukkig heb ik in Burgos een Airbnb kunnen vinden waar we de fietsen op de zolder mogen zetten. Ook op de zolder zullen we ze hoogstwaarschijnlijk nog op slot gaan zetten. Daarmee wordt het toch wel erg ingewikkeld om de fietsen te stelen, lijkt mij. Morgen weer een kortere en relatief eenvoudige etappe.