Op naar Nederland

Bij het heerlijke en uitgebreide ontbijt in onze fijne B&B moeten we uitgebreid buurten met onze gastvrouw Rosette. Ze heeft in haar B&B ook al gemerkt dat er minder fietsers op pad zijn. Ondanks dat heeft ze toch wel altijd volle bak maar dat is meer omdat ze doordeweeks ook mensen van bedrijven huisvest. Maar ze vindt het gezelliger om fietsers te hebben. Omdat die een vakantiesfeer met zich meebrengen en die ontbreekt er nu toch wel aan. Dus wat we zelf dachten gezien te hebben onderweg wordt bevestigd door de gastvrouw. Minder vakantiefietsers onderweg.

Als we met een doosje fruit en een hardgekookt eitje, over van het ontbijt, vertrekken bij de b&b fietsen we al rap het groen in. We fietsen een flink bos in en daarna gaat dat bos dan bijna naadloos over in de Strabrechtse hei. Daar in een weiland bij Someren zien we op een afstand weer een ree staan grazen in een weiland. Het blijft een mooi gezicht. Vervolgens gaat de Strabrechtse hei over in de Groote Heide, dan Valkenhorst en daarna het Leenderbos. We fietsen 60km bijna helemaal in het groen en dat in het drukbevolkte Zuid-Oost Brabant. 

Af en toe moeten we een (drukke) weg oversteken en soms fietsen we door een (deel van een) dorpskern) maar over het algemeen fietsen we toch echt door een groene oase. Wat ook hier opvalt is de enorme overdaad aan water. Sloten staan tot hun oksels vol met water, bomen staan in het water en alle vennen op de hei staan tot de rand toe gevuld met water. 

Als ik even gestopt ben om een foto te maken van een ven is Kees rustig doorgerold met zijn fiets maar ik zie hem even verder staan. Als ik weer op mij fiets stap, valt me een enorme pootafdruk op. Veel groter dan van een grote hond en ook veel langere nagels. Ik fiets gebiologeerd door de pootafdrukken naar Kees. Die heeft ze ook al gezien en er een foto van gemaakt. We maken er een studie van. We zien geen menselijke voetstappen gelijk opgaan met de pootafdrukken en plots zijn de pootafdrukken verdwenen. Niet op zijn schreden teruggekeerd maar het veld ingelopen. Het veld waar honden niet kunnen en mogen komen. Later zoek ik op internet een afbeelding van een wolven pootafdruk erbij. Er is geen twijfel over mogelijk, het is echt een wolven pootafdruk. En dan ook nog kakelvers. Helaas, helaas hebben we bijbehorende wolf niet gezien. Maar dat de wolf weer rondstruint over de Strabrechtse Hei, leidt geen twijfel.

Als we over de hei rondfietsen (vraag me niet welke 😉) hoor ik plots weer Veldleeuwerikken. Dat is een hele fijne verrassing. Toch nog Leeuwerikken in Nederland. Blijkbaar is het van een boerenland vogel veranderd in een natuurgebied vogeltje en dan vooral op de hei. Ik heb ze deze keer niet gespot, ze zaten denk ik te hoog, maar wel gehoord. En om jullie er ook van mee te laten genieten heb ik een filmpje gemaakt, niet van het vogeltje maar van het fluitje. 

We hebben in Borkel (van Borkel en Schaft) een b&b. De laatste keer dat ik daar was, was ik op Kabouterkamp en sliep ik in een oude varkensstal. Ik denk dat ik toen een jaar of 8 was. Needless to say dat ik me er echt helemaal niets van herinner. Ik denk dat we toen ook vooral in de bossen en bij de vennen hebben rondgestruind. De b&b is weer een hele mooie. Gevestigd in een oude melkfabriek en net opgeknapt en pas sinds januari van dit jaar geopend. We worden welkom geheten door Willem, één van de 4 eigenaren van de b&b. Een hartstikke leuke gast die gelijk volop  ouwehoert en vertelt. Hij vertelde ook dat ze waren gevraagd om mee te doen met het programma Bed and Breakfast en dat ze dat ook hadden gedaan en nietszeggende feedback die je dan krijgt (waarom er niet wat meer versieringen aan de muur hangen). Het is echt een heel mooi pand en de kamer is klein maar wel heel mooi ingedeeld en ingericht. We hebben zo al heel wat mooie adressen gehad.

Toch heb ik het kamperen wel echt gemist. Als je zo nacht na nacht in een ander hotel, appartement of b&b verblijft, krijgt ik altijd wat last van een ontheemd gevoel. Als je ‘s nachts wakker wordt omdat je naar de wc moet, moet je eerst heel goed nadenken hoe het hier ook al weer was. Bij de tent is dat een stuk eenvoudiger. De deur zit altijd op dezelfde plek  😜. Ook het zelf koken schiet er zo regelmatig bij in en daar zijn onze magen en darmen niet echt tegen bestand. 

‘s Avonds kijken we naar Engeland-Nederland. Daar hoeven we niet lang bij stil te staan, we weten hoe het was en hoe het afgelopen is. Vanochtend kregen we ons ontbijtje buiten geserveerd. Zo mooi was het nog niet deze reis. Kees blijft ontkennen dat we regelmatig regen hebben gehad maar ook gisteren hebben we onze regenjas nog aan gehad. Niet lang, maar wel noodzakelijk want het viel er weer (gelukkig kortstondig) mals uit. Ik zeg ook tegen Kees dat ik het gevoel heb dat iedere donkere grijze wolk de inhoud over ons neerstort. Maar dat is niet waar zegt hij. 

Vandaag fietsen we naar huis. We nemen hartelijk afscheid van Willem en rijden via het natuurgebied de Malpie richting Valkenswaard. Ook dit is weer een natuurgebied met heide, vennen en moerassen en moerasbosjes. Het is ook nu weer erg mooi. Als ik stilsta om een foto te maken krijgt Kees aanspraak van een wat oudere man op de fiets. Hij heeft vroeger ook altijd fietsvakanties gedaan maar dan met een aanhangwagentje in plaats van al die tassen aan de fiets. Maar dat doet hij nu niet meer. Hij kampeert in de buurt en gaat dan zonder bagage fietsen. Hij vertelt vervolgens dat hij 82 jaar is. En hij fietst nog steeds zelf en niet elektrisch aangedreven. Ik zeg later tegen Kees dat ik hoop dat ik met die leeftijd ook nog steeds zelf kan fietsen. Hij ook.

We trappen flink door. We hebben weer wind tegen, zoals bijna de hele tocht. Het was een heerlijke en prachtige reis. Het thema was niet alleen groen, groen, groen maar ook water, water en water. Natuurlijk heeft het een met het ander te maken, zonder water geen groen. Maar deze reis was de overdaad aan water echt enorm. Dat geeft bij ons toch echt te denken. We hebben zoveel in de natuur gefietst en zoveel moois gezien onderweg en dat alles zonder hele grote problemen. Een gebroken ketting en wat kleine valpartijen daargelaten 😀. We hebben niet één lekke band gehad. Kees geeft aan dat hij die gebroken ketting graag geruild had voor een lekke band maar dan hadden we waarschijnlijk niet die enorme behulpzaamheid gekregen.

Ik wil jullie heel erg bedanken voor al jullie leuke reacties,aanmoedigingen en steunbetuigingen en de door jullie opgeschreven eigen mijmeringen die mijn blog bij jullie teweeg heeft gebracht.

Als we thuiskomen doet de Indiase moeder van Kartik en schoonmoeder van Iris (onze huis- en poezen oppassers van dit jaar) de deur voor ons open met een mooie Hindoestaanse groet. Ze vouwt haar handen voor haar borst, buigt lichtjes naar voren en zegt Namasté. Dat kennen we nog van onze reis naar Nepal en we beantwoorden haar allebei met dezelfde groet. Twee intens tevreden poeskes en een opgeruimd huis, wat wil een mens nog meer bij thuiskomst. We bedanken hen uitgebreid en nemen hartelijk afscheid. 

Het was weer prachtig. We zijn trots en blij dat we de Romereis van vorig jaar uiteindelijk toch hebben afgemaakt. Dat voelt goed, ondanks dat we er een klein stuk Zwitserland tussenuit hebben geknipt. Volgens Kees hebben we in totaal 2433km gefietst maar volgens mijn route app (en die doet het toch echt op GPS) waren het in totaal 2688km. Dit jaar waren het er in ieder geval 1400.De Rome reis van vorig jaar voelt nu echt af.