Nog steeds de Vennbahn

Als we vanuit Sankt Vith vertrekken zitten we zo weer op de Vennbahn. En dat is echt een genot om op te fietsen. Natuurlijk klimmen we de hele tijd maar dit gaat meestal heel erg geleidelijk omhoog. Het is echt een heel erg mooi aangelegde route die ondanks dat hij over een oude spoorbaan loopt, gelukkig niet continu rechtdoor loopt. Er zit genoeg bochtenwerk in en dat houdt het ook afwisselend. 

Onderweg komen we ook een stel tegen wat we al eerder tegen kwamen maar dat realisserden we ons pas later tijdens tijdens ons gesprekje. Toen wij op de camping in Kembs net onder Basel in een gehuurde caravan zaten, vond ik hen al stoer omdat ze in de regen toch gingen kamperen. We raken met ze aan de praat als we even gestopt zijn voor een boterham. Het zijn Amerikanen die naar Amsterdam gevlogen zijn met hun vouwfietsjes en vervolgens doorgevlogen zijn naar Florence. Ze wilden vandaar de Rome-Maastricht route fietsen. Ze vonden het in Italië niet te fietsen en hebben toen de trein naar Bologna gepakt. Toen hebben ze een tijdje gefietst en vervolgens weer de trein gepakt over de Flügenpass. Ze waren het van harte met ons eens dat in Toscane en Umbrië eigenlijk niet te fietsen valt. Ze volgen nu  de route die wij ook volgen. Het is gezellig buurten met deze mensen die we ook nog even op de Maasroute kunnen wijzen als leuke route vanuit Maastricht naar Rotterdam. We zijn eigenlijk erg weinig fietsreizigers tegen gekomen en vragen ons af hoe dat komt. Misschien weerhoudt het weer hen.

De landschappen houden het ook afwisselend. Soms toeren we hele stukken door het bos en soms ook hele stukken langs de veenlandschappen met wijdse vergezichten wat dan weer totaal anders oogt dan wat we tot nu toe gezien hebben. Het is ook een heel druk gebruikte route. Er zitten erg veel fietsers op. De vermaledijde pelotons met pseudo wielrenners, vakantiefietsers (weinig)  en zo te zien ook veel ( elektrische) recreatie fietsers. 

Kees vertelt tussen neus en lippen door dat naast het rondje Saarland (waar we een deel van hebben gefietst deze reis) en de Vennbahn, twee fietsroutes waren die hij al een hele tijd op zijn wensenlijstje had staan. Dat wist ik niet. Maar die kunnen nu dus afgevinkt worden. Dat moois hebben we gezien en gedaan. 

Omdat we pas om 5u terecht kunnen in ons Vrienden op de Fietsadres besluiten we om een kleine detour te doen naar Monschau. Ik was daar al eens ooit op een motorvakantie door de Eifel. Ik weet dat ik het toen een heel mooi plaatsje vond. De route ernaartoe, even weg van de Vennbahn, is ook weer prachtig. Onmiddellijk weer helemaal anders dan de Vennbahn. Sowieso onverhard maar ook weer een ander landschap. Monschau is nog steeds een mooi plaatsje maar het is inmiddels volledig overlopen door toeristen. Zoals al het moois ter wereld eigenlijk. Het is een mooi plaatsje met veel vakwerkhuizen en houten huizen en allerlei waterstroompjes en bruggetjes ertussendoor. 

We doen een soort van lunch op het terras. Kees eet een stuk Sachertorte met een enorme dot slagroom en ik een typisch Monschauer mosterd soepje. Natuurlijk volgt er een klim uit Monschau, dat ligt namelijk in een dalletje, dus linksom of rechtsom zul je altijd aan het klimmen komen om daaruit te komen. Na de klim zitten we zo weer op de Vennbahn.

In Roetgen moeten we er echt even af. Bij allebei is de lunch niet goed gevallen. We doen een noodstop bij het eerste beste restaurant wat open is. Terwijl Kees staat te wachten tot zich iemand van de bediening aandient, daal ik af naar het toilet om daar me daar te ontdoen van de mosterd soep. Dat is een opluchting. Als ik weer boven kom, heeft Kees eindelijk iemand gesproken. Geen koffie en geen thee want ze gaan zo sluiten. Maar het was gelukkig helemaal geen probleem dat ik gebruik maakte van het toilet. We krijgen een kaartje mee, als we de volgende keer in de buurt zijn moeten we zeker langs komen voor die thee of koffie. Of om iets te eten  😉 

We denken klaar te zijn als we Raeren in fietsen. Maar dat is even een inschattingsfout. We hadden in Raeren willen overnachten maar daar konden we niets vinden. En toen moesten we uitwijken naar Plombières, voor een Vrienden op de Fietsadres. En dat is toch wel 20km verder. Even vergeten… Dus dat werd even een fysiek/mentaaltje. Als we dan uiteindelijk ook nog het verkeerde adres in googlemaps blijken te hebben ingevoerd en voor de 2e keer onder de immense spoorlijn staan waar ons logeeradres blijkt te zijn, hebben we 102 km gefietst waarvan ongeveer 100 km tegen de fikse wind in. Maar we zijn er, nu even douchen, snel naar het al gereserveerde restaurant en daarna naar de wedstrijd kijken,