Weer terug naar Duitsland en naar België

Ik had gisteren een beetje last van een ketting die niet lekker meer liep. Een week geleden een nieuwe ketting erop gelegd en inmiddels alweer zoveel regen gehad dat mijn ketting er niet meer lekker van liep. En daar kan ik altijd heel slecht tegen. Alles moet lopen als een zonnetje en zeker mijn ketting, anders heb ik daar last van. Fysiek mentaal zeggen we dan tegen elkaar. Toen we gisteren bij ons guesthouse aankwamen, heb ik vrij snel de fiets op de kop gezet en ben met schoonmaakspullen en wax aan de slag gegaan.

Vandaag liep de fiets gelukkig weer als een zonnetje en dat was maar goed ook met al het klimwerk dat we voor de kiezen kregen. We fietsen in de Zuid Eifel. Voordat we uit ons guesthouse vertrokken, kregen we van onze gastheer eerst allebei een dubbele espresso en dat was maar goed ook want onderweg was er niets te krijgen. Nog niet open of sowieso gesloten vandaag. 

Fietsten we gisteren na de bui gelukkig in de zon, die laat zich vandaag niet zien. Het is grijs en het waait flink. Eigenlijk is het ronduit fris. We fietsen allebei met de jas aan. De eerste uren hebben we eigenlijk alleen maar geklommen. 25km aan een stuk. Uiteindelijk zit je dan natuurlijk wel te zweten in zo´n jas maar het is niet anders. Du moment dat je ook maar een beetje gaat dalen of vlak fietst is het eenvoudigweg te koud om met alleen de bodywarmer aan te fietsen.

Maar het is dus sporten vandaag. En fiks sporten. En gelukkig komen we allebei overal boven, zonder van de fiets af te hoeven of de fiets te hoeven duwen. Dat is wel fijn. Zeker als we terugdenken aan vorig jaar, toen we begonnen in Rome aan deze fietstocht. Talloze malen moesten we toen van de fiets af omdat we de klim niet afgemaakt kregen. Vaak moesten we de fiets naar boven duwen. Zo vaak dat we echt getwijfeld hebben aan onze klimkwaliteiten. Dat hoeft dus niet, we kunnen het nog. Zelfs met al onze overtollige kilo´s bagage die we helaas bijna niet hebben kunnen gebruiken dit jaar vanwege het onbestendige weer. Maar misschien is het maar goed dat we die toch met ons meezeulen. Hadden we die niet mee gehad dan hadden we misschien gedacht dat dat klimmen nu wel ging omdat we substantieel minder bagage bij ons hadden 😉.

Ook vandaag zagen we onderweg weer de gevolgen van al het water dat in Europa is gevallen en nog steeds valt. Zelfs in Luxemburg waar alle infrastructuur zo tip top in orde is, zijn hele delen van wegen verzakt door aardverschuivingen. We hebben tijdens deze hele fietstocht overal de gevolgen gezien van overtollig regenwater. Eigenlijk begon dat vorig jaar al toen we in Rome begonnen. Toen hebben we bij het verlaten van de Apennijnen ook hele delen van wegen weggeslagen gezien door buiten de oevers getreden rivieren. Nu zijn we een jaar verder en was het overal prijs waar we waren. In Oostenrijk bij de Bodensee, onderweg in Zwitserland, Frankrijk, Duitsland en Luxemburg. Ik denk dat we er in België ook nog wel de sporen van zullen zien. Ik vind het beangstigend. Het kan haast geen toeval meer zijn. 

Het is mooi onderweg. We fietsen veel door het bos en als we boven zijn, dan kijken we uit over de weidse landschappen van de Eifel. Als we na 25km uitgeklommen zijn, volgt de verdiende beloning. Een mooie lange afdaling over een hele rustige weg met een mooi wegdek. Ik doe mijn uiterste best om Kees bij te houden bergaf, trap me wezenloos in mijn grootste versnelling maar ik kom niet dichterbij. Na die afdaling komen we uit op de Vennbahn. Een oude spoorweg in dit deel van België. Die volgen we tot Sankt Vith. Nog steeds de hele tijd gestaag bergop met af en toe een venijnig klimmetje ertussendoor. Dit is weer zo´n mooi aangelegd fietspad op een oude spoorlijn. Loopt deels door bossen, veel over allerlei mooi aangelegde bruggetjes en ook nog door een tunnel. De tunnel is donker als we er in fietsen maar vervolgens springt meteen over de volle lengte verlichting aan. Dat is heel mooi gedaan.