Met de fiets naar de bus

Fanatiek gefilmd door onze lieve buuf en nadat we de poeskes met een gerust hart bij onze huis- en poezenoppas Iris hebben achtergelaten, wiebelen we op de zwaar beladen fietsen (altijd ff wennen al die bagage) de straat uit. Omdat de fietsbus vanaf station Strijp S in Eindhoven vertrekt, fietsen we vanaf huis naar Eindhoven. Dat is ‘maar’ 34 km maar omdat we strak wind op kop hadden was het toch wel even werken. Gelukkig zijn we bijna droog overgekomen. Pas toen we het centrum van Eindhoven infietsten begon het te regenen. Zo’n vies motregenentje waar je no time zeiknat van wordt. Daar had ik geen trek in. Daarom heb ik mijn fiets een overdekte bushalte ingestuurd waarna Kees mokkend volgde. Die vond het geen regen maar meer ‘wat mijn vrouw regen noemt’. Ook goed, maar omdat zijn vrouw er toevallig bij was en geen zin had om daar doorheen te fietsen werd er toch geschuild.

Daarna doorgefietst naar Strijp S. Voor degenen die niet uit (de regio) Eindhoven komen, Strijp S is oud Philipsgebied waar oude fabrieken en kantoren van Philips werden omgetoverd tot woon- en uitgaansgebied. Daar staan grote nieuwe appartementencomplexen naast oud industrieel erfgoed waar inmiddels behoorlijk wat horeca in huist. Mooie plek om nog even wat te eten en drinken voordat we in de nachtbus naar Bregenz stappen. De zwaar bepakte fietsen mochten pal naast ons tafeltje staan op het terras waar gelukkig inmiddels een waterig zonnetje was doorgebroken. 

Om half 9 zou de fietsbus arriveren maar er was ons gezegd dat we er een half uur van te voren moesten zijn. Ook moest er nog volop gesleuteld worden aan de fietsen. Er moest vanalles vanaf. De trappers van Kees, mijn bidonhouders en voordragers, mijn stuur moest parallel aan het frame gedraaid worden en Kees zijn stuur (hij heeft een ligfiets met een onderstuur) moest er helemaal vanaf. Van dat vooruitzicht werden we sowieso niet blij. Toen we daar (ruimschoots bijtijds) mee bezig waren kwam de bus die in Amsterdam en Utrecht al mensen opgepikt had, al aangereden. Aan je fiets sleutelen aan zaken die je niet echt gewend bent te doen met een horde o zo behulpzame maar toch ook een tikkie ongeduldige mensen om je heen, dat is geen topevenement, kan ik jullie vertellen. Het voelde als een race tegen de klok terwijl we feitelijk nog 3 kwartier de tijd hadden.

In Maastricht werd vervolgens nog een laatste fietser opgehaald. Daar konden we er nog een keer uit bij de MacDonalds, voor de liefhebbers. Dat zijn wij niet, we hebben er geplast en onze tanden gepoetst en een klein rondje gewandeld. Voor mij een kleine trip down memory lane. Op datzelfde parkeerterrein, heb ik ooit de bijzondere verrichtingen gedaan voor mijn behaalde motorrijbewijs. Ruim voor half 10 draaiden we de snelweg al op richting Duitsland. Dankzij het halve slaappilletje van een vriendin heb ik goed geslapen. Kees niet, die wilde geen slaappil en heeft vervolgens maar een uurtje of 4 geslapen. 

Voor 6en waren we al in Bregenz. Gelukkig hadden we dat voorzien en al vanaf vrijdag 14 juni een appartement gereserveerd zodat we niet de halve dag met de ziel onder de arm door Bregenz zouden hoeven dwalen. Koud nadat de fietsen en de bagage waren uitgeladen begon het te regenen. En dit keer geen ‘wat mijn vrouw regen noemt’. Maar echt stromende regen. Geen plek om ergens droog je fiets weer fietsklaar te maken. Niet tof. En dat gecombineerd met een wat gemankeerde nacht voor Kees gaat dat assembleren ook niet echt vanzelf. We hebben het al vaker tegen elkaar gezegd, het leven van een fietser gaat niet altijd over rozen. Alle 40 mensen die uit de bus gerold waren, stonden daar toch wel wat vloekend, in de stromende regen te klunzen. Natte en koude handen komen het werk ook niet echt ten goede. 

Uiteindelijk is het allemaal gelukt en zijn we goed nat bij ons appartement aangekomen. We hadden geen toegangscode gekregen maar gelukkig waren de deuren open en konden we naar binnen. De sleutel werd later gebracht door de eigenaar. Inmiddels hangt alles links en rechts te drogen en heb ik de Volkskrant Magazines geofferd om in de zeiknatte fietsschoenen te proppen. Inmiddels is het opgedroogd en hebben we Bregenz verkend en een boodschapje gedaan. Morgen nog een dagje relaxen hier en maandag op pad richting Zwitserland. Volgens de voorspellingen krijgen we een paar dagen droog en zonnig weer. Fingers crossed!