Möhlin

Nadat we de tent hadden opgebroken moesten we terugfietsen naar Flaach om de route weer op te pakken. Dat kwam goed uit want we hadden de dag daarvoor langs de doorgaande weg een bakker gezien. En een bakker in Duitstalig gebied wil meestal zeggen: koffie! En in ons geval dan espresso. Altijd lekker om de dag zo te beginnen. Zeker omdat we daarna meteen mochten beginnen met een fikse klim het Rijndal uit. Even de benen testen, zal ik maar zeggen. Nou, we voelden allebei dat we dag ervoor al wat kilometers achter de rug hadden.

We klimmen wat af op een dag. Gelukkig zijn de dalingen ook navenant. Ik heb alleen een handicap. Mijn kilometerteller doet het niet meer sinds we het voorwiel eruit hebben gehad om de voordragers te (de)monteren voor de busreis. Meestal hebben we die vrij snel weer aan de praat maar deze keer lukt het niet. Ik kan dus ook niet zien hoe hard ik bergaf ga. En eigenlijk wil ik dat altijd wel een beetje in de gaten houden. Kees is sowieso geen graadmeter want die stort met zijn ligfiets echt als een kanonskogel de berg af en die kan (en wil) ik niet bijhouden. Maar ja, nu is mijn kilometerteller blanco en moet ik het maar gewoon op mijn gevoel doen en ik ben een beetje bang dat het een beetje harder gaat dan te doen gebruikelijk bij mij. Als ik van Kees dan ook nog de complimenten krijg dat ik goed gedaald heb (als hij een keer achter me is gebleven) dan krab ik me een beetje achter de oren. Maar het is niet anders. De kilometerteller geeft alleen de tijd weer en geen kilometers.

We merken wel aan alles dat we dichtbij Bazel komen. We passeren veel snelwegen en spoorlijnen. Soms onderdoor maar vaak ook bovendoor. En ook dat zijn fikse klimmen. Ik zeg tegen Kees dat het viaduct over het Maximakanaal thuis ook een fikse klim is maar hij vindt deze klimmen heftiger. We komen tot de conclusie dat het vast de zware bepakking moet zijn die het zwaarder doet lijken. En vergeet ook de kilometers niet. Want ook vandaag hebben we minimaal 85km gefietst. Ik denk veel meer omdat ik mijn app op pauzeren had gezet en pas een hele tijd later tot de ontdekking kwam dat ik die vergeten was weer aan te zetten. 

We fietsen een heel stuk langs de Rijn en zien aan alles dat die nog niet zo lang geleden buiten haar oevers is getreden en nog steeds hoog staat en erg hard stroomt. Aan de ene kant van de Rijn is het Duitsland en aan de andere kant is het Zwitserland. We zijn gestart in Bregenz Oostenrijk, fietsen nu alweer een paar dagen in Zwitserland en maken vandaag een ommetje naar Duitsland. In Baden Laufenburg (Duitsland) doen we een boodschapje voor het het avondeten en ontbijt en vervolgens fietsen we een hele oude brug over en staan we in Laufenburg (Zwitserland). Het is een erg mooi plaatsje.

Vervolgens fietsen we via het boerenland door naar Möhlin, onze bestemming. Vlak voordat we de camping bereiken moet ik echt even een pitstop maken. Hongerklop dreigt. Op een tuinmuurtje eet Kees een peer en ik een appel  en allebei een nectarine. Terwijl we daar ons fruit eten, valt ons oog op een ooievaar die pal voor ons bovenop een lantaarnpaal zit. Doodgemoedereerd ons een beetje te bekijken. Hij had ons eerder in de gaten dan wij hem. De door ons in de berm gegooide appel en peerkroosje werden met dedain bekeken en niet aangeroerd. Grappig gezicht wel, die ooievaar die ons vanuit de hoogte zat te bestuderen.

Ook in Möhlin gaan we weer naar de camping. Was de camping in Flaach echt een hele mooie, goed verzorgde camping, deze is een beetje shabby. Maar het sanitair ziet er gelukkig wel goed uit en ook hier hebben ze plekken waar je als fietser een beetje makkelijk kan koken. Dat is ook altijd wel prettig. Ik heb weer geen wifi maar nog veel belangrijker, ik had ook geen puf meer om te bloggen. Na het avondeten ging bij allebei al snel het licht uit. Letterlijk en figuurlijk. Gelukkig hebben we onderweg de route nog wat omgebogen en is de route van vandaag een stuk korter, 53km. Das maar tikken.